kar

gece 2de eve donerken arkadasa hava cok guzel ben yurucem siz arabayala gidin dedim.. yururken de icimden havanin bu kadar yumusak olmasina sasirdim.. elimde bi bardak sicak sarap yollarda yururken "lan dedim kar da yagmadi bu sene bu sehre"

aradan 3 saat gecti.. tam yaticaktim.. baktim bisi yagiyo.. ne yagmur kadar gurultulu ne cami islaticak kadar belirgin.. cami actim.. bi baktim havadan pamuk yagiyo.. bildigin pamuk yagiyo.. bi bucuk saattir kari izliyorum.. yavas yavas yerlerin beyazlasmasini.. babamla annem uyumadan once donusumlu olarak kitap okurlardi bana her gece..

pamuklu pijamalarimi giyer babamlarin benim icin kaloriferde isittigi yastiga basimi koyar gozlerimi kapardim.. sonra bazen stormy hindistana giderdi bazen pal sokaginda cocuklar dovusurdu bazen toprak yeserirdi.. ben de uyuyakalirdim.. o zamanlar farkinda olmadigim bi huzurla..

simdi kari izlerken bi an, o zamanlara gittim.. 20 sene oncesine..

kar bu gece benim zaman makinam oldu.. onca resmin video kaydinin yapamadigini yapti.. ekranda salak facebook butun resimleriyle ve sozum ona hayatimizin ozeti olacak timeline denen olayiyla siritiyo.. karin yaninda boyali bi orospudan farkin yok feysbuk.. kar bi kere beyaz.. bembeyaz..