yalnızlık

etrafımda birçok insan varken yalnız olmam ne kadar acayip. elimi uzatsam hepsi tutucak gibi fakat uzattığım an kimse yok...yalnızlığımı en çok onunla başbaşa kaldığımda geceleri anlıyorum aslında. dört duvar arasında tek başıma kalınca dinlemekten sıkılsığım sessizlikte anlıyorum yada çalmayan telefonuma bakınca...ne garip şey...hem çok güzel hem çok kötü...