evden ilk ayrılış

sevgiyle başladı her şey...
muhakkak birini çok sevdik. her tartışmada taraf olduk.
pek güzel değildi ama “olsun” du. ailemdi…
baba devlet memuru, tayini giresun’dan samsuna çıkmış…
giresun’dan samsuna gideceğim için üzülüyordum…
pek üzülmem gerekmiyormuş…
ilk ayrılığımdı;
daha 10 yaşındaydım…
giresun hamdi bozbağ anadolu lisesi devlet parasız yatılıyı kazanılmıştı.
ne kazandığımı bilmiyordum bile.
“işte okulun” dedi baba…
okul gezildi, kalınacak bina görüldü, koğuşlar kontrol edildi, yemekhaneye bakıldı…
hala farkında değilim. geziyorum ama benle alakalı gibi gelmiyor…
ben annesinin küçük çocuğuyum… anamın kokusu hala tenimde, üzerimde…
ben daha 10 yaşındayım… ekmek almaya gidince büyük adam olunacağını sanıyordum…
annem, babam ve kardeşim kırmızı torosla samsun yoluna saptıklarında arkalarında el sallarken anladım “büyük adam” nasıl olunur…
ilk ayrılığımdı,
daha 10 yaşındaydım…
“büyük adam” nasıl olunur o gün anlamıştım…
hala annem kokuyordum...