annesizlik

bizzat yaşamakta olduğum durum. hayata bir sıfır yenik başlamış oluyorsunuz. kim onun kokusunu sıcaklığını doldurabilirki. kim onun gibi şevkatle sevgiyle yaklaşabilirki yanınıza. yıllar geçsede üzerinden siz koca bir insan olsanızda hep bir tarafınız ezik kalıyor. hep bir tarafınız eksik. yolda yürüken anne çocuk gördüğümde hep içimden bir keşke geçiyor. keşke benim annem olsada bende onun elini tutabilsem , keşke o küçücük çocuk yerinde olabilsem. her anneler gününde herkes annelerinin elini öperken ben mezar taşına dokunurum onlar annelerine sarılırken ben mermeri kucaklarım. ve her bayramda..
onun yokluğunun acısı o kadar derinki bunları satıra dökmekle ifade edmem. küçük bir çocukken onun mezarında hep dua ederdim toprak altından çıksında beni kucaklasın diye.. hep imrenek bakardım arkadaşlarımın annesine.. onu sadece anılarımda düşlerimde rüyalarımda görüyorudum rüyalarımda ona sarılıyordum. yetiyormuydu? tabiki yetmiyordu..
büyüdüm artık şimdi toprak altından çıkıp beni kucakla diye dua etmiyorum.. anne olucağım günü bekliyorum.. anne olup yaşayamadığım herşeyi kendi çocuğuma yaşatmak..
Allah kimseyi böyle bir acıyla erken karşılaştırmasın.