baba

çok kızıyorum ona.

bazen neden o trafik kazasını yaptın diye kızıyorum. bazen çocukluğumdaki baba figürünü hiçbir zaman yakalayamayacağım için üzülüyoum ve biraz daha kızıyorum o an. hastalığını farkettikten sonra hiçbir şey yapmayıp "allah'tan geldi, yine allah alacak bu hastalığı" deyip hiçbir hareket yapmamasına kızıyorum. sürekli kızıyorum hatta ben ona içten içe.

bazen beni onu yıkamak zorunda bıraktığı için kızıyorum. yaşı 45 olmasına rağmen hala çocukça düşünmesine kızıyorum. neden fizik tedaviye gitmediğini soruyorum, cevap vermiyor, daha çok kızıyorum. kendisiyle ben çocukken çekindiğimiz sadece 1 fotoğrafın olmasına kızıyorum. beni hiç starpark a götürmediği için kızıyorum. iyileşip birlikte puro yakacağız vaadimin hiç gerçekleşmemesinden korkuyorum ve bunun için ona daha çok kızıyorum.

ve o bana bir kere gülümsüyor.
tüm düşünceler uçup gidiyor bir anda. o al yanaklarını, bana da miras kalan yüzündeki kocaman sırıtışı bana bahşedince, her şey uçup gidiyor.
sonra sen sadece ol diyorum baba, sadece nefes al, yürüyemesen de bana yeter diyorum.
o bunları duymuyor, ama biliyor.

çünkü o, babam.