bugün bayram

*barış manço'nun güzel şarkılarından biridir.benim için çocukluk zamanlarımın en neşeli ama yetişkin zamanlarımın en iç burkucu şarkısıdır.

*bilenler bilir, bayramların cıngılıydı o müzik sanki. ısrarla her bayram çalınırdı bu şarkı t.v ve radyolarda. peşpeşe,sıkılmaksızın. yarın da olacağı gibi. ben 'bayram' kelimesini her duyduğumda uzun saçlı ve takı dükkanlarında ki mankenler gibi takıp takıştırmış o ülke senin bu ülke benim gezip, farklı renkten,farklı ırktan, farklı dilden bir sürü çocuğu başına toplayıp, onlarla gülüştükçe çocuklaşan o ihtiyarı anımsarım. bayramlarımızın olmazsa olmazı.sonra bir gün öldüğünü duydum, tüh dedim bayramlar kutlanmayacak kesin.sanki onun öldüğünden çok bayramların kutlanmayacağına üzülmüştüm.

arife geceleri başka bir alemdi. bayram kadar önemliydi o dönem çocukları için, şimdilerde bilmiyorum nasıl. alınan bayramlıkları giyip yarım saat kadar izlerdim kendimi ayna da, anneme gösterirdim 'çok yakışmış' diyeceğini bileceğim halde. baba pek çaktırmazdı ama gururunun şiştiğini içgüdüsel bir şekilde hissederdim ben.'oğlana bak der' gibi bakardı. sonradan öğrendiğime göre bu bayramlık meselesinde mahallede ki emsallerimin de benden pek geri kalmıyormuş,bayramlıkla yatandan tutunda yeni ayakkabılarını boyayanına kadar.yeni elbise olmalarından ötürü değildi elbette bu heyecan.bayramlıktı onlar, elbise dense sanki günaha giriyormuş gibi hissederdim kendimi.öyle öğretilegelmişti.sanki bayram sabahı önemli bir şey olacak hissi olurdu içimde.ne olducağından hiç emin olamazdım hiç bir şey de olmazdı zaten. namaza kaldırırdı babam, gece ne kadar geç yatsam da en istekli uyandığım zamanlar o bayram sabahlarıydı. namaz kılarken hep bir gözüm onda olurdu,kopya çekerdim ondan,etrafta aynı an da secdeye giden kalabalığı önemsemeden gözlerimi bir an bile kaçırmamaya çalışırdım babamdan. eve dönerdik, akrabalar, ziyaretler,bayramlaşma ritüelleri; el öpmece,sarılmaca,tokalaşmaca, arkadaşlarla toplanan harçlıkları yarıştırmaca, şeker saymaca derken biterdi bayram.

o zamanlarda duyduğum heyecanın kapladığı yere zamanla yetişkin hayatının gerekleri dolmuş.ödevler,sınavlar,iş,güç vs. derken bir gece bir bakmışsın yaş yirmi-beş.çeyrek yüzyıl ı geçmekte ömür.bir ev ve kendi ihtiyaçlarımı karşılayacak şekilde tasarlanmış bir hayat.yarın bayram ve aileden 1500 küsür km. uzakta.işte o yıllarda bayramlarda bir şey olacak diye beklediğim şey bu bayram sabahında olmuştu.büyümüştüm ve geri dönüş yoktu artık.çocukluğum, barış abiyle beraber bayramlarını alıp başka çocukların dünyasına gitmiş.evet,kötü son...benim bayramım bitmişti artık.

hala ailesiyle olabilecek şansı elinde bulunduranlar, şansının farkında olarak bayramlaşsın sevdikleriyle,bol bol şeker yesinler.zira aileyle geçecek son bayramın hangisi olduğunu kestiremiyor insan.

bu şanstan mahrum olan kesim için, radyoların ve televizyonların açık olduğu yerlerden uzak durun derim,mümkünse evden çıkmayın.yarın size ne kadar iyi zamanlar yaşadığınızı fark ettirecek tuzaklarla dolu olacak yollar.herkese iyi bayramlar.