ben bu yazıyı sana yazdım

1.düştün yine aklıma..iki gecedir yokluğun vurdu başıma uyku tutmuyor, yedirmiyor, içirmiyor sensizlik. ama gel arada böyle mutlu olduğum, hayattan zevk alır gibi olduğum zamanlar hatırlat bana bencilliğimi, zavallılığımı, kimsesizliğimi. unuttuğumda vur yüzüme sensizliğin yoksunluğunu, acizliğini. biliyorum, beni böyle görmek istemezdin. kim bilir kızardın, kırardın belki 'yaptığın aptallık, çektirme kendine daha fazla, üzme beni, üzme bizi yaşa artık doya doya' der, tatlı sert bakardın gözlerime.öpsem mi o gözleri, korksam mı bilemezdim o zaman. korka korka öperdim o vakit..ilk gün ki gibi değilim ama, uyuşmuş gibiyim, bağışıklık kazandım belki, belki fazla alıştı. kollarım kangren, hangi damardan girse sensizlik, ilerlemiyor, sarmıyor tüm vücudumu..kalıveriyor öylece, olduğu yerde.
ben aslında unuttum seni, hatırlasaydım eğer; her hastane kapısı yığardı beni o gün ki gibi yere. her cenaze arabası gördüğümde, peşine takılır koşardım nefesim bitesiye. lunaparkta eğlenenleri görünce indirirdim tüm şalterleri, durdururdum zamanı, seni arardım zamanın çaresiz kaldığı o karede. fotoğraflarına baktığımda saatler süren sohbetler eder, bitap düşerdim yine konuşmaktan. insanlar yine korkardı yanıma yanaşmaktan. annem ağlardı yine. babam, hayat ararcasına dolu dolu bakardı yine gözlerime. her toprak kokusu geldiğinde burnuma, belki senden bişeyler karışmıştır diye doldururdum ciğerlerimi, bırakmaya kıyamazdım tuttuğum nefesi. saçlarını bana yadigar saçlarını tel tel saymaktan bıkmazdım. senden sonra kilo almazdım yokluğunun ağırlığı altında ezilirken. uyumazdım, yemezdim, içmezdim..
unuttum aslında ben seni. ne olur affet beni.