sepia

bir jehan barbur şiiri:

Ben sana sevdalandım
diyor filmde adam, kadına

Ölmemek için aşka tutkunluk, sözde tutukluk
(diye de manasız bir alt yazı geçiyor anlamayana başka dillerde)
Kendini sevemeyen bir sandalye gibiyim bu sabah
Üç ayağının üzerinde lalettayin duran
Ya da kurumuş kırılmaya hazır bir mektup mührü

Sokak kaldırımı olmuşum da
işine gitmek için üzerimde yürüyenleri sevemiyorum
Arnavutum ya
Ondandır
Tutuyor damarım

Bi sigara içmek için dışarı çıkan adamı taşıyorum taşlarımda
Yükümü unutup seviniyorum
Üzerimde ezilse de izmariti
Kızamıyorum

Ben sana sevdalıyım
Bu kaçıncı? diyor bu kez kadın adama

Kaçıncı kez yazıyorum kelimelerimi
Yerlerini değiştirerek
Ve biliyorsun
Yine de inanmıyorum

Ne sana ne ona
Kendime
Kendime, hiç!
Güzel olan da bu işte hep bilemediğin

Bozuk bir telefon ahizesiyim bugün
Ahizeyim gövdeden ayrık
Konuşuyor ve konuşturamıyorum
Numaralarım yok, silik
Ezberedir artık aramalar, aranmalar

Sevdalandım içimde
Kaçıncıya gebe? diyor adam kendi kendine

Böğrüme taş oturtmuşlar ondanmış yutkunmam
Ve daha kaç bardak su gerek ki
Aksın içime lokmam?

Ben sevdalıyım zahir
Sana desem sen değil
Bahane arasam bahanesi bol
Yalnızım çekip al desem
Elleme, nicedir yalnızlığım
Konuş desem, sussan ya
Çelişmiş her yerim diyor kadın kendine

Yani

Yani.

Bozuk bir karanfil gibiyim bu akşam
Çalışmayan
Nereye yazsam da
Bir yerde duramayan karanfil, kokusuz, mecalsiz

Yakandaki karanfildi değil mi?
Benimse dirseğimde kocaman bir ben
Tanıyamazsan eğer bir ahizeyim, gövdeden ayrık,
Ya da kendini sevemeyen üç ayaklı sandalye
En sonunda da yine bozuk bir karanfil
Ellerimle yakanda

Yani,
Sevdalanmadım ben ona ne de sana
Bir sevdaydı zaten bende
Her şey benden içre
içerde
Sakın ha
içerleme! diyor adam kadına kadın adama

Her şey hep bir Türk Filmi
Sepyaysa en sevdiğin renk

Jehan Barbur