böyle işte

bir jehan barbur şiiri.
O gün kalkıp sana geldim;
Artık zor biliyor musun bu sana gelmeler
Birine gidebilmeler
Oturduğun evde annenle baban kavga ederken
Alt kattaki halana kaçmalar yok çünkü
Hayatımızda.
Öylesi bir huzur yok
Sana gelmeler de duvar
Sarılsan da
Hoş geldinler dökülse de ağzından
işte bak
Dökülüyorlar bir şekilde yere
Çünkü hoşa değil boşa bu gelişler

Bu iç üşümesini durduramıyorum ben
Saydamlaşmış bir alaşım bu üzerimdeki beden
Ve üzerimde
Başımın hemen üzerinde durur mu bir beden?

Olmuyor bu sana gelmeler
inandırıcı gelmiyor sarılmalar

Çünkü kaç kişiye aynı kollarla sarılabilir insan
Aynı şekilde
Varsıllaştırmaya çalışsan da şu halini
Meşru muyuz şimdi?
Kendi vicdanımızda
Meşrulaşmış mı bu sevgililik
Bu ikilik
Bu ikirciklik?

Bir kibrit çakması kadar alaturkayım ben
Çakmak taşımaya uzak cebim
Ve delik kalbim
Hayat sonrası.
Erkenden, evet
Çok erken
Ya da bir ebeveyn kamburu var bileklerimde

Gülme;
Olur evet bir kambur bilekte
Zor anlatması

Dantel işlemiş ve yıllanmış eller gibi
Argın-yorgun

Oyalar dizi dizi
Oyalar durur hepsi beni

Kalktım sana geldim dün gece
Biraz mat ışık
Birkaç kadeh konyağa
Gece güzelleşen evin,
Pis koltuğun
Umursamazlığın, tuz kokan mor perdelerin, ve kireç tutmuş mermerlerin
Buzdan ve kırçıllı

Konuşmuyor hiç pencere kenarındaki saksıların
Ne benimle ne kediyle
iç cebimde plak iğnesi getirdim sana!
Hediye…
Kabul edersen
Çünkü böyle seviyorum seni
En ince ayrıntısına kadar
Ve kendimi boşlayarak

Konuşmadım kimseyle iki gündür
inadına
Bu da sana hediye
Birikmiş bir dimağda
Küfe yatmış iki gün

Yürüyerek buldum bu evin kapısını
Geri dönmelere ikna etsin diyeydi
Uzun yürümeler
Şıngırdamadı da cebimdeki iğneler
Unutuverdim seni
Nereye gittiğimi
Sonrasında
Küf yeşili işte

Böyle seviyorum seni
Dediğimde ne anlıyorsan
O!
O güne dönmek istiyorum
O eskideki
Ne olanaksız bu dönüşler

Kalkıp geldim sana dün
Kapı duvar
Ve iyi ki de!
Çünkü ben kimseyi sevemedim böyle
Paspasın altında iğneler
Jehan Barbur