ben bu yazıyı kendime yazdım

hani bazen tükendi sanıyorsun her şey. gidenler, ömründen geçenler.. her şeyi yaşadım artık beni hiçbir şey yıkamaz, hiçbir şeye şaşırmam diyorsun ama yanılıyorsun be kendim. Her defasında da yanıldığını görüyorsun.
insanlar kötü..insanlar çok kötü.. Ne yapıp ne edip şaşırtmayı başarıyorlar. En kırılmaz sandığın yerinden kırıyorlar bir kez daha.. Ama güçlü olmak varya serde, için tükenirken tüm enerjinle daha çok gülüyorsun, daha çok neşe saçıyorsun etrafa.. Tüm umutsuzluğuna ve hatta umuttan nefret edişine rağmen umut oluyorsun birilerine. iyi mi yapıyorsun kendim ? Umut tehlikelidir.. Onlara umut olmak iyi midir?
Susmalısın kendim. Çığlık çığlığa susmalısın.. Ve artık vazgeçmelisin anlamaya çalışmaktan.. Kimi çok seversen, hayat onu alır elinden.. Değişmez kanundur bu. Sen ki; kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış olansın.. Korkacak bir şey yok o yüzden. Ve hayat çocuk denen yaşta babanı elinden aldığında anlamalıydın ileride yaşanacakları.. Bir kez kaybetmeye başlayınca bir daha toparlayamayacağını, hep eksik yanlarınla yaşamak zorunda kalacağını anlamalıydın.. Herkes seni güçlü bilirken, yenilmez, yıkılmaz, ve hatta öyle ki duygusuz diye değerlendirirken, içine akan kanlı yaşları kimsenin göremeyeceğini, yüreğine kimsenin bakamayacağını anlamalıydın...
Bak yine söz dinlemedin. Susmalısın dedim konuştukça konuştun.. Hadi kendim gidelim...