dantel

çocukken yaz tatillerimi harcadığım ömür törpüsü.

tüm ilköğretim hayatım boyunca cebren ve hile ile ailenin kadınları tarafından bir evin tüm dantel ihtiyacını karşılayacak kadar dantel ördürdüler bana.

orta direk bir aileden gelince böyle oluyor. piyanoya- baleye gidemiyorsun onun yerine babaannen sana dantel,kanaviçe falan öğretiyor.melisalar antalyada kızgın kumlardan serin sulara atlarken sen ıhlamur ağaçlı bahçende oturup dantel işliyorsun.

zor birşey ama dantel, herkes yapamaz. bir kere kesinlikle matematik kafasına sahip olman gerekiyor, şimdi hesabın içine düşmüşsem bu çocukluğumda ördüğüm danteller sayesindedir.

birde işin ekonomik boyutu var tabi, bir türlü sahiplenemediğim dantellerimi mısır çarşısında satsam azıcık zengindim. el emeği göz nuru bir kere, böyle şeyler şimdi çok pahalıymış öyle diyorlar.

9 yaşındaki ay ne hoş ve babannesi:

-babaanne çok sıkıldım dantel örmekten, tatile gitmek istiyorum ben.
+sus, bitecek o örnek. yaptığın banaysa öğrendiğin kendine.
-okul açılsada gitsem ya, pufff.

o zaman çok sıkıcı geliyordu.şimdi istesem de öremem, geçende denedim hepsini unutmuşum.