ahmed arif

Akşam erken iner maphusaneye.
ejderha olsan kar etmez
ne kavgada ustalığın
ne de çatal yürek civan oluşun
kar etmez inceden içine dolan
alıp götüren hasrete

akşam erken iner mahpushaneye
iner yedi kol demiri yedi kapıya
birden ağlamaklı olur bahçe
karşıda duvar dibinde
üç dal gece sefası
üç kök hercai menekşe

aynı korkunç sevdadadır
gökte bulut dalda kaysı
başlar koymağa hapislik
karanlık can sıkıntısı
kürdün gelini’ni söyler maltada biri
bense voltadayım ranza dibinde
ve hep olmayacak şeyler kurarım
gülünç acemi çocuksu

vurulsam kaybolsam derim
çırılçıplak bir kavgada
erkekçe olsun isterim
dostluk da düşmanlık da
hiçbiri olmaz halbuki
geçer süngüler namluya
başlar gece devriyesi jandarmaların

hırsla çakarım kibriti
i̇lk nefeste yarılanır cigaram
bir duman alırım dolu
bir duman kendimi öldüresiye
biliyorum ‘sen de mi’ diyeceksin
ama akşam erken iniyor mahpushaneye
ve dışarda delikanlı bir bahar
seviyorum seni çıldırası.