selma

bijelo dugme'nin en güzel şarkılarından biridir, 1974 yılında kad bi bio bijelo dugme albümünde yer almıştır. şarkının sözleri yugoslav şair Vlado Dijak'ın bir şiirindendir ve gerçek bir hikayeye dayanmaktadır. şarkı ve şiir çok meşhur olur, tiyatroda bile oynanır ancak şiirin yazıldığı selma yıllar boyunca kendisinin o selma olduğunu bilmez. vlado'yla arada karşılaşıp selamlaşırlar o kadar, yaşadıkları zenica küçük bir yerdir. 20 yaşındayken zagreb'e okumaya gider ve vlado evlerine gelip valizlerini taşımayı teklif eder, istasyona beraber giderler. 1949'da Sarajevo tren istasyonundaki o andan sonra zagreb'de inşaat mühendisliği eğitimi görür ve yaşamına zagreb'de devam eder. vlado ona onu sevdiğini hiç söylemez.
vlado'yla bir kere daha görüşürler, hiç bir şey konuşmadan sadece bakışır ve ayrılırlar. vlado zagreb'e okumaya gelir ama parası olmadığı için geri döner. bu görüşmeden sonra uzun süre selma onu düşünür, onu sever ancak o esnada üniversiteden bir arkadaşıyla çıkmaktadır ve vlado'yla aralarında mesafe vardır, sevmemesine rağmen selma başkasıyla evlenir. arkadaşları vlado'yla beraber olmasını onaylamaz, vlado alkoliktir.
1962'de gazetede başlığı ve şiiri görünce kendisinin o selma olduğunu anlar. 1975'te bijelo dugme'nin bir konserinden sonra kulise gelip kendisini tanıtır. o andan sonra kendisi de çok ünlü olur.
1975'te vlado'yla ilk defa sarajevo'da bir kafede buluşurlar, yanlarında olan başka bir şair arkadaşı "vlado artık mutlu" der ve vlado ağlamaya başlar. daha sonra selma tekrar sarajevo'ya gelir ama vlado da evlidir ve eşi öğrenmiştir. aralarında bir kaç mektuplaşma olur ama ilişki biter.
kasım 1989'da vlado ölür, selma başka bir yerdedir, ablası cenazeye katılmak ister ama vlado'nun eşi ve çocukları bunu istemezler, cenazeye gidemez.
selma boric şu an çok pişman ancak aralarında olan şeyin büyük bir aşk olmadığını, aslında hayatında hiç aşık olmadığını söylüyor. şimdi olsa çok içki içmesinden çekinmez ona bir şans verirmiş.
bu şiir ona kendisini ölümsüz hissettiriyormuş, kendisi ölse de bu şiir onu ölümsüz kılıyormuş.
ayrıca o gün istasyonda vlado'nun kendisine (ne diyeceğini bilemediği için tek diyebildiği) "ne olur pencereden dışarıya eğilme" demesini hala hatırlıyormuş.