izmir

içinden çıkamıyorum bu şehrin, ne kadar düşünsem de fellik fellik aramak zorunda kalıyorum bir önceki düşündüklerimi, yine ve yeniden.

nitekim burası çağdaş bir şehir olarak geçiyor, kendi lügatlarında tabii ki. medeniyet bu değil esasen bilmiyorlar. işin özeti, ulusalcıyım diye geçiniyorlar fakat elin yunanıyla, ermenisiyle gayet sıkı fıkılar.
e bunlar zaten ataları diyebilirsiniz, kaldı ki bir bakıma doğru olabilir. gavur izmir lafı boşa değil. paradoksa sürüklendiğim anlar da işte buna tekabül ediyor.

yani bunlar hem ulusalcı, milliyetçi, çağdaşlar değil mi?
peki yunan hayranı, batı meraklısı da buralılar değil mi?

nitekim aklıma bir hikaye geliyor;
malum bir evin önünden birtakım kişiler geçiyor, böyle grup şeklinde erkekler. o malum evde yaşayan bir çocukta taş alıyor onları taşlıyor ama nasıl bir hınç ile.

sonra bir kişi daha geçiyor ileriden, çocuğa bağırıyor, diyor ki;

+dikkat et de babana gelmesin.

ne bileyim nerden geldi aklıma.