babamdan sonra

babasını kaybedeli iki ay olmuş bir yazarın hesap yapma başlangıcıdır.

ben çocuktum, sonra büyüdüm kardeşim.Efelendim yani anlayacağın, herşeyi yaparım bildim.
ben çocuktum, sonra büyüdüm,yürüyemezken sonra koşar oldum ya, tek başına her yere yetişir adamdım ben.bir yanım ağa, bir yanı bey idi artık benim.Herşeyi çok iyi düşünebilirdim, hatta doğru karar vermek benim işimdi.ben çocuktum, sonra büyüdüm.büyüdüm ya, işte başardım hayatı, durdum ayaklarımın üzerinde, meydan okudum ne varsa üstüme gelene.ben çocuktum, sonra büyüdüm.Çalıştım, coştum, aldım verdim, yine coştum, geliştim, kutladım.ben çocuktum, sonra büyüdüm kardeş.Büyüdüm ya baktım mı uzakları görürüm, gördüm de, herşeyi anladım da o yüzden.Rest çektiğim de oldu, tehditlerim de, çünkü ben çocuktum, sonra büyüdüm.Hedefler belirledim, çünkü ben her yere ulaşırdım.

ben çocuktum ve büyümüştüm ya, öyle değilmiş kardeşim.çünkü insan babası öldüğünde büyüyormuş aslında.çünkü insan babası öldüğünde anlıyormuş büyümediğini daha önce.
ilk başı sıkıştığında her şeyin üstesinden gelirim ben duygusunun hemen bir adım öncesinde nasılsa babam var, duygusunu yaşadığını anlıyormuş.her şeyle ilgili en doğru kararı ben veririm güveninin, sırtını nasılsa babama danışırım duvarına dayandığını anlıyormuş.başıma bir iş gelse, hiç bir şey fayda olmazsa da, babam bir şey düşünür, kurtarır nasılsa diye düşünemediği ilk an farkına varıyormuş,babasını o deli gibi özlediği, ancak bir daha ona sarılamayacağını farkettiği an anlıyormuş, büyüdüm zannettiğinin büyümek olmadığını.

ben çocuktum, babamın oğluydum, babam öldü ve ben işte şimdi büyüdüm artık kardeşim.