bugün
- düğünde gelinin annesinin giydiği kıyafet20
- iki çift meme paylaşsam çoğu beğenirdi5
- azerbaycan'da din görevlilerine memurluk yasağı19
- ev genci24
- 17 kasım sözcü tv'ye kayyum atanması31
- herzog'un avrupa'yı koruyoruz iddiası6
- istanbul'da 475 milyona villa olması8
- sözcü tv'ye kayyum atanması6
- ak parti'nin birinci parti olmaması9
- 17 kasım 2026 ümit özlale polsan açıklaması9
- aleyna kalaycıoğlu6
- tuncer bakırhan'ın öcalan açıklaması10
- traveler ile uçak yolculuğu2
- türkiye'nin erken seçime gitmesi gerekliliği6
- thierry henry vs zlatan ibrahimovic3
- elimizde kalan tek nick teknik11
- istanbul da yapılabilecek aktiviteler8
- halk3
- anı biriktirmek3
- kadınların askerlik yapmamasının nedenleri7
- transeksüel ile sevişmek gay yapar mı10
- esenyurt belediyesi'nin yeni logosu4
- niğdelilerin cimrilikte bir numara olması5
- sözcüye kayyum fondipi unuttururmu2
- kadeshmal kadesmal paradus paradus2
- casino filmindeki kumarcı karısı2
- football manager2
- tırnak ve tırnak eti bakım yağı3
- istanbul6
- ak parti'nin yuzde otuz ile iktidarda kalmasi7
- yabancı kadınla evlenmek8
- yazarların ileride yapmak istediği ev15
- muşlettin emmi'nin hakkın rahmetine kavuşması18
- thierry karadeniz2
- selam verdiğinizde kimsenin selamınızı almadığı an8
- ahmet kaya6
- arkadaşlar nasılsınız7
- unutulmayan üniversite anıları8
- günün sözü4
- dindeki kader kavramının tam olarak açıklanamaması13
- the lord of the rings the rings of power2
- askerde sabah 5'te sakal kesmek6
- kale3112'yi evlendirmek11
- yeni açılacak bara alternatif isimler8
- hayata karşı salmak4
- üniversiteye başlayacak kızlara tavsiyeler9
- gelin ve damadın yüzlerini gerdek gecesi görmesi9
- ölüm haberi alınca buğulanan hayat görüşü3
- zeynep sude oktay2
- akp mhp dem koalisyonu2
XXIV
Çölde kazaya uğradığımdan bu yana sekiz gün geçmişti. Tüccarın öyküsünün sonunu dinlerken son yudum suyumu içiyordum.
"Evet," dedim küçük prense. "Anlattıkların çok hoş ama ben hâlâ uçağımı onaramadım; içecek bir şeyim de kalmadı. Doğrusu ben de gönlümce bir su kaynağına yürümeyi isterdim!"
"Dostum olan tilki..."
"Sevgili küçük adamım. Bu işle tilkinin bir ilgisi yok!"
"Neden?"
"Çünkü susuzluktan ölmek üzereyim de ondan..."
Söylediğimi anlayamıyordu. "Dost edinmiş olmak iyi bir şeydir," dedi yanıt olarak, "ölmek üzere olsa bile insan. Örneğin ben bir tilki ile dost olduğum için çok mutluyum..."
"Durumu anlayamıyor," diye düşündüm. "Hiç susamıyor, hiç acıkmıyor ki. Biraz güneş yetiyor ona..."
Ama dimdik bana bakarak düşündüklerimi yanıtladı:
"Ben de susadım. Haydi bir kuyu arayalım..."
Bezginlikle elimi salladım. Koskoca çölde rasgele kuyu aramak saçmaydı. Yine de yürümeye başladım.
Birkaç saat konuşmadan yürüdük. Gece oldu ve yıldızlar çıktı. Susuzluk biraz başımı döndürüyordu; rüyadaymışım gibi baktım yıldızlara. Birden küçük prensin son söylediği çınladı kafamın içinde.
"Demek sen de susadın?" dedim.
Sorumu yanıtlamadı, yalnızca, "Su yürek için de iyidir..." dedi.
Bir şey anlamamıştım, ama sustum. Onu sorguya çekmenin bir işe yaramayacağını biliyordum.
Yorulmuştu. Oturdu. Ben de yanına oturdum. Bir süre sessizlikten sonra yine konuştu:
"Buralardan görülmeyen bir çiçek sayesinde yıldızlar güzel."
"Evet, güzel," diye yanıtladım. Sonra da önümüzde uzanan, ay ışığının aydınlattığı kum tepelerine çevirdim başımı.
"Çöl güzel," diye ekledi küçük prens.
Doğruydu. Çölü her zaman severdim. insan çölde bir kum tepesine oturduğunda hiçbir şey görmez, hiçbir şey duymaz. Ama yine de o sessizliğin içinde bir şeyler soluk alıp veriyor, bir şeyler parıldıyor gibidir...
"Çölü güzel yapan," dedi küçük prens, "bir yerlerde bir kuyuyu gizliyor olması..."
Şaşkınlıkla baktım. Kumlardan yayılan gizemli ışığın nedenini anlamıştım birden. Çocukken yaşadığımız eski evin altında bir hazinenin gömülü olduğunu söylemişlerdi bize. Doğrusu kimse tam olarak nerede olduğunu bilmiyordu, hatta belki kimse aramamıştı bile. Ama o evin büyüsüydü o. Evim yüreğimin derinliklerinde bir sır saklıyordu...
"Doğru," dedim küçük prense. "Ev, yıldızlar, çöl... Onları güzel yapan gözle görülmeyen bir şeyler!"
"Tilkimle aynı fikirde olmana sevindim," dedi küçük prens.
Küçük prens uykuya dalarken onu kucağıma alıp yine yola koyuldum. Çok etkilenmiştim; duygularım karmakarışık olmuştu. Çok narin bir hazine taşıyor gibiydim. Hatta, sanki dünyada ondan daha narin bir şey yoktu. Ay ışığının aydınlattığı soluk alnına, yumulu gözlerine, rüzgârın uçuşturduğu saçına baktım ve şöyle söyledim kendi kendime:
"Şu anda gördüğüm yalnızca bir kabuk. Asıl önemli olan ise gözle görülmüyor..."
Dudakları belli belirsiz bir gülümsemeyle aralanırken kendi kendime şunları söylüyordum:
"Küçük prensin beni en çok etkileyen yanı uykudayken bile çiçeğine, tüm varlığını bir lambanın ışığı gibi aydınlatan bir gülün hayaline olan bağlılığı..." Şimdi onu daha da narin hissediyordum. Onu korumak, sakınmak istiyordum; sanki hafif bir esintinin söndürüvcreceği bir küçücük alevdi...
Gün doğarken kuyuyu buldum.
Çölde kazaya uğradığımdan bu yana sekiz gün geçmişti. Tüccarın öyküsünün sonunu dinlerken son yudum suyumu içiyordum.
"Evet," dedim küçük prense. "Anlattıkların çok hoş ama ben hâlâ uçağımı onaramadım; içecek bir şeyim de kalmadı. Doğrusu ben de gönlümce bir su kaynağına yürümeyi isterdim!"
"Dostum olan tilki..."
"Sevgili küçük adamım. Bu işle tilkinin bir ilgisi yok!"
"Neden?"
"Çünkü susuzluktan ölmek üzereyim de ondan..."
Söylediğimi anlayamıyordu. "Dost edinmiş olmak iyi bir şeydir," dedi yanıt olarak, "ölmek üzere olsa bile insan. Örneğin ben bir tilki ile dost olduğum için çok mutluyum..."
"Durumu anlayamıyor," diye düşündüm. "Hiç susamıyor, hiç acıkmıyor ki. Biraz güneş yetiyor ona..."
Ama dimdik bana bakarak düşündüklerimi yanıtladı:
"Ben de susadım. Haydi bir kuyu arayalım..."
Bezginlikle elimi salladım. Koskoca çölde rasgele kuyu aramak saçmaydı. Yine de yürümeye başladım.
Birkaç saat konuşmadan yürüdük. Gece oldu ve yıldızlar çıktı. Susuzluk biraz başımı döndürüyordu; rüyadaymışım gibi baktım yıldızlara. Birden küçük prensin son söylediği çınladı kafamın içinde.
"Demek sen de susadın?" dedim.
Sorumu yanıtlamadı, yalnızca, "Su yürek için de iyidir..." dedi.
Bir şey anlamamıştım, ama sustum. Onu sorguya çekmenin bir işe yaramayacağını biliyordum.
Yorulmuştu. Oturdu. Ben de yanına oturdum. Bir süre sessizlikten sonra yine konuştu:
"Buralardan görülmeyen bir çiçek sayesinde yıldızlar güzel."
"Evet, güzel," diye yanıtladım. Sonra da önümüzde uzanan, ay ışığının aydınlattığı kum tepelerine çevirdim başımı.
"Çöl güzel," diye ekledi küçük prens.
Doğruydu. Çölü her zaman severdim. insan çölde bir kum tepesine oturduğunda hiçbir şey görmez, hiçbir şey duymaz. Ama yine de o sessizliğin içinde bir şeyler soluk alıp veriyor, bir şeyler parıldıyor gibidir...
"Çölü güzel yapan," dedi küçük prens, "bir yerlerde bir kuyuyu gizliyor olması..."
Şaşkınlıkla baktım. Kumlardan yayılan gizemli ışığın nedenini anlamıştım birden. Çocukken yaşadığımız eski evin altında bir hazinenin gömülü olduğunu söylemişlerdi bize. Doğrusu kimse tam olarak nerede olduğunu bilmiyordu, hatta belki kimse aramamıştı bile. Ama o evin büyüsüydü o. Evim yüreğimin derinliklerinde bir sır saklıyordu...
"Doğru," dedim küçük prense. "Ev, yıldızlar, çöl... Onları güzel yapan gözle görülmeyen bir şeyler!"
"Tilkimle aynı fikirde olmana sevindim," dedi küçük prens.
Küçük prens uykuya dalarken onu kucağıma alıp yine yola koyuldum. Çok etkilenmiştim; duygularım karmakarışık olmuştu. Çok narin bir hazine taşıyor gibiydim. Hatta, sanki dünyada ondan daha narin bir şey yoktu. Ay ışığının aydınlattığı soluk alnına, yumulu gözlerine, rüzgârın uçuşturduğu saçına baktım ve şöyle söyledim kendi kendime:
"Şu anda gördüğüm yalnızca bir kabuk. Asıl önemli olan ise gözle görülmüyor..."
Dudakları belli belirsiz bir gülümsemeyle aralanırken kendi kendime şunları söylüyordum:
"Küçük prensin beni en çok etkileyen yanı uykudayken bile çiçeğine, tüm varlığını bir lambanın ışığı gibi aydınlatan bir gülün hayaline olan bağlılığı..." Şimdi onu daha da narin hissediyordum. Onu korumak, sakınmak istiyordum; sanki hafif bir esintinin söndürüvcreceği bir küçücük alevdi...
Gün doğarken kuyuyu buldum.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com