sabahlari akasya duragi izlemeden kahvalti yapamiyorum.

sensiz yaşayamam diyen adamın "ne yapıyorsan bana haber vermene gerek yok. "demesinden daha kötü değildir.

bir boka yaramaz.

son derece depresif.

kendimi. çok özlüyorum.

her şey bir söz işe başlar. verilen sözler tutulmalıdır.

anlık gaza gelip karşısında sanki bir oyuncak varmış gibi içi boş vaatler veren sevgilidir.

gerek sosyal platformlarda gerek çeşitli ortamlarda en fazla ilgiyi görmeleri ayrı bir çelişki konusu olan kızlardır.

kendini unutmak.

lake of tears - to blossom blue.

üzülmeyin. işsizlik çok kötü biri.

bir daha olmayacak denilen ne varsa tekerrür etmesidir.

sadakat.

burcu, senin burcun ne ya? diyip arkadan da bir kahkaha atılarak sorulan soru.

öyle bir yalnızlık ki bu, bir gün kendine rastlarsan eğer ancak o zaman sona erebilecek.

Zaman, can çekişirken,
Akrep yelkovan, arasında;
Bir adım öteye gidemezken geceden,
Ay, ışığını çekerken sinesine,
Yıldızlar çekilirken kuytu karanlıklara,
Hüzün, Bakır bir çaydanlıkta demleniyordu,
Ve ben, son sigaramdaki dumanları da hapsediyordum içime,
Saat on ikiyi beş geçiyordu.
Ekmek bıçağında dilimleniyordu ömrüm;
Masum, yalınayak çocukluğum;
Umudun kıyısından geçmeyen gençliğim,
Ulu orta seriliyordu, harami sofrasına,
Düş bahçelerim yağmalanıyordu,
Her kes payına düşeni alıp giderken.
Bütün kimsesizliğimle,
Bütün çaresizliğimle,
Bütün çıplaklığımla, kalıyordum karanlığın koynunda;
Üşüyordum,
Tepeden tırnağa buz kesiyordu yalnızlık.
Saat on ikiyi beş geçiyordu.
Dişlerimle, şafağı sökmek isterken karanlığın göğsünden;
Gün ağarıyordu saçlarıma,
Tel tel,
Raylarımdan çıkıyordum,
Vagonlarım kopuyordu bir biri ardına,
Savruluyordum,
Bir cinayete kurban gidiyordum,
Kaza süsü verilmiş,
Faili meçhul bir ölüm biçiyordu terzi masasında,
Bir tabuta çivileniyordum.
Saat on ikiyi beş geçiyordu.

bir süre sonra büyük patlak verir.

anlatamıyorum, kimseye derdimi.

anam. garip anam.

oldu o zaman, haberleşiriz.