bugün
- fon tatsızlığı7
- türkiye'nin uluslar'a ligi ni puansız tamamlaması8
- sözlük yazarlarının yeni yıldan beklentileri12
- fon vurgunu36
- motorsikletçi yavşaklığı17
- libertaryen öğretmenin çelişkisi2
- traver yaşlanınca menopoza mı girecek antropoza mı13
- ktç ile gece vakti ormana girmek7
- sadece türkiyede başınıza gelebilecek olaylar4
- günaydın kızlar3
- kadınlara pas vermeyen erkek4
- the godfather filmindeki öfkeli adam2
- kavga etmekten korkan erkek12
- kızlar uyuduysa entellektüelleşelim3
- musa'nın mısırlı olduğu kuranda tescilli8
- güzel kızın densizliğini özgüven gibi satması3
- arda güler7
- sözlük yazarlarının yüz güzellikleri12
- adamın iyisini 35'ine bırakmazlar yavrum15
- nude atmak8
- regl ağrısı13
- traver beyefendi mi hanımefendi mi14
- bik bik'in mutfağına konuk olmak23
- sözlük yazarlarının sevdiği takılar12
- hızlandırılmış ingilizce kursu4
- kız sanılan yazarın askere gitmesi15
- arkadaşlar uyudunuz mu7
- köfteci yusuf'un sattığı müthiş hamburger9
- 15 kasım 2026 fransa türkiye maçı11
- parcalandim toparlanamiyorum4
- sözlükte kim erkek kim kız kendini belli etsin18
- nervio nerede8
- hesabı erkek mi ödemelidir11
- köftesi lastik gibi ya8
- mabel matiz'in en güzel şarkısı8
- karpuzcu libos pandanın kimseye zararı olmaması2
- arkadaşlar naber ya7
- öğretmenlerin kravat takma zorunluluğu2
- dizilerdeki fakirlerin skandallarının bitmemesi2
- gençlere tavsiyeler6
- 7 çocuğa cinsel istismarda bulunan tarikat şeyhi9
- kendinizde en sevdiğiniz şey9
- kız kaçırmak6
- türkiye nin doğusuna hiç gitmemiş insan7
- gelmiş geçmiş en iyi rap şarkısı5
- avril lavigne5
- fon vurguncuları listesinin açıklanmaması8
- ismet gürbüz saraca sudekiray5
- hamile eşini uçurumdan atan adamın tahliye olması17
- yağmurlu havayı seven insan15
entry'ler (3)
kendinden tahriklidirler.
hollywood tadında bol ağlatmalı bir film. bana bir zamanlar neden mert fırat'a hayran kaldığımı hatırlatmıştır. önce başka dilde aşk şimdi bu, adam sanki oynamıyor yaşıyor karakteri.
Gayrettepe istasyonunda hala devam eden etkinlik. Hayatımdaki en güzel deneyim. Çıktığında 15 dakikaymış gibi hissettiğin o bir buçuk saatte yaşadıklarını tarif etmek pek kolay değil sanırım.
Öncelikle ilk girişteki bocalamayı yaşamayan yok sanırım. Zifiri karanlığın içinde elinde bi sopayla tek başınasın, duvarı tutmayı bıraktığım anda hissettiğim korku ve gözlerimin dolmasıyla 'kayboldum' dememle rehberin 'korkmayın burda hiç kimse kaybolmaz' lafı ilk başta pek rahatlatmaya yetmedi açıkçası, o rahatlamayı daha ilerde ben yolumu kaybedip duvarı zorlarken beni görmediği halde hissedip 'ordan yol yok bu tarafa gelin demesiyle' yaşadım. O karanlıkta yalnız kalma hissiyle sürekli insanlara dokunma ihtiyacı hissettim, turdaki diğer insanlar da aynı şeyleri hissettiğinden dolayı bir süre sonra hiç tanımadığınız insanlara dokunarak güven duymaya başlıyorsunuz. ilk başta ellerimin titremesi, terlemesi, ne yapacağını bilememe gibi duygulardan dolayı çevreye çok odaklanamadım ve rehberin ne tarafta olduğunu pek ayırt edemedim. Daha sonra mantığım duygularımı bastırdı ve kendi kendime dedim ki sen mühendissin mantıklı düşün, burası bi simülasyon, her şey insan eliyle yapılmış, seni burda mağdur edecek hiç bir şey yok. ve daha sonra bu rahatlamayla her şeyi hissetmeye başladım, rehberin sesinden hangi tarafta olduğunu, vapurdaki rüzgarı, hatta karanlıkta yazdığım ve dışarı çıkınca okuma imkanı bulduğum yazı bile o kadar düzgündü ki.
ve bütün bunların üzerine görme engelli rehberimizin yönlendirmek için bana her dokunduğunda bileğimi tutturması ve aynı şekilde kafedeki görme engelli rehberin ben yolu bulamayıp duvarı zorlarken bi buçuk saattir içerdesin hala alışamadın mı diyerek yine aynı şeklide elimi tutması beni hayranlıklardan hayranlığa koşturdu. Yani daha uzun boylu ya da daha kısa boylu olabilirim ya da ona daha yakın ya da uzak, biz içerde amipler gibi birbirimize çarpa çarpa ilerlerken onlar her seferinde elimi tutturmayı başardı.
Kafede konuşurken de bir çok soru sordum rehberimize, hatta karanlıkta onun yazdığı kağıdı da ben isteyince sonunda kağıdın sonuna benim ismimi de yazdı. Tur bitti ve aydınlığa çıktık. Ben yazdığı kağıda bakarken rehberimiz geldi, teşekkür etmek istedim ve kafamı kaldırıp rehberimize baktım. Sanırım turda bana en çok koyan an oydu. Biz aydınlığa çıkmıştık ve turun başından beri görmediğimiz o adamı görebiliyorduk ama o bizi hala göremiyordu. O an dilim tutuldu ve içerde bir sürü soran kişi olarak bir teşekkür bile edemedim. Bizim karanlığımız bir buçuk saat sürdü ama onlarınki bir ömür sürüyor.
Sanırım koşulsuz şartsız herkese tavsiye edeceğim tek etkinlik şimdilik bu.
Öncelikle ilk girişteki bocalamayı yaşamayan yok sanırım. Zifiri karanlığın içinde elinde bi sopayla tek başınasın, duvarı tutmayı bıraktığım anda hissettiğim korku ve gözlerimin dolmasıyla 'kayboldum' dememle rehberin 'korkmayın burda hiç kimse kaybolmaz' lafı ilk başta pek rahatlatmaya yetmedi açıkçası, o rahatlamayı daha ilerde ben yolumu kaybedip duvarı zorlarken beni görmediği halde hissedip 'ordan yol yok bu tarafa gelin demesiyle' yaşadım. O karanlıkta yalnız kalma hissiyle sürekli insanlara dokunma ihtiyacı hissettim, turdaki diğer insanlar da aynı şeyleri hissettiğinden dolayı bir süre sonra hiç tanımadığınız insanlara dokunarak güven duymaya başlıyorsunuz. ilk başta ellerimin titremesi, terlemesi, ne yapacağını bilememe gibi duygulardan dolayı çevreye çok odaklanamadım ve rehberin ne tarafta olduğunu pek ayırt edemedim. Daha sonra mantığım duygularımı bastırdı ve kendi kendime dedim ki sen mühendissin mantıklı düşün, burası bi simülasyon, her şey insan eliyle yapılmış, seni burda mağdur edecek hiç bir şey yok. ve daha sonra bu rahatlamayla her şeyi hissetmeye başladım, rehberin sesinden hangi tarafta olduğunu, vapurdaki rüzgarı, hatta karanlıkta yazdığım ve dışarı çıkınca okuma imkanı bulduğum yazı bile o kadar düzgündü ki.
ve bütün bunların üzerine görme engelli rehberimizin yönlendirmek için bana her dokunduğunda bileğimi tutturması ve aynı şekilde kafedeki görme engelli rehberin ben yolu bulamayıp duvarı zorlarken bi buçuk saattir içerdesin hala alışamadın mı diyerek yine aynı şeklide elimi tutması beni hayranlıklardan hayranlığa koşturdu. Yani daha uzun boylu ya da daha kısa boylu olabilirim ya da ona daha yakın ya da uzak, biz içerde amipler gibi birbirimize çarpa çarpa ilerlerken onlar her seferinde elimi tutturmayı başardı.
Kafede konuşurken de bir çok soru sordum rehberimize, hatta karanlıkta onun yazdığı kağıdı da ben isteyince sonunda kağıdın sonuna benim ismimi de yazdı. Tur bitti ve aydınlığa çıktık. Ben yazdığı kağıda bakarken rehberimiz geldi, teşekkür etmek istedim ve kafamı kaldırıp rehberimize baktım. Sanırım turda bana en çok koyan an oydu. Biz aydınlığa çıkmıştık ve turun başından beri görmediğimiz o adamı görebiliyorduk ama o bizi hala göremiyordu. O an dilim tutuldu ve içerde bir sürü soran kişi olarak bir teşekkür bile edemedim. Bizim karanlığımız bir buçuk saat sürdü ama onlarınki bir ömür sürüyor.
Sanırım koşulsuz şartsız herkese tavsiye edeceğim tek etkinlik şimdilik bu.