Boşlukta hissediyorum kendimi. Nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Yalnızım, çok yalnız hissediyorum. Nasıl ifade edebilirim bilmiyorum. Kapana kısılmış fare, parmaklıklar arasındaki suçlu, demir kafes içindeki aslan, kavanoz içindeki kelebek. Bunlar yeterince açıklayıcı mı? Bence evet. Yaşamak güç bela iş. Sevildiğimi de sevileceğimi de düşünmüyorum. Hayat acımasız, kötü. Ben mi çok depresif düşünüyorum? Sanmıyorum. Bence gerçekler bunlar. Neyse, boşluktayım işte. Bir şey hissedemediğim bir boşluk.

Bu hayatta en çok istediğim şeydir. En kısa sürede umarım.

içimi dökeceğim. Her şeyden ruhum sıkılıyor. Yaşamak istemiyorum. Hiçbir şeyden zevk almıyorum. Hiçbir şeye heves, merak duymuyorum. Hiçbir şey beni tatmin etmiyor. Var olmanın verdiği ruhsal sancı tutsak birisinin kırılmaz kafesin içinden çıkmaya çalışması gibi. Yaşayamıyorum. Nefes alamıyorum. Yardım için herkese sinyal veriyorum ama kimse hiçbir şey yapmıyor. Bir sürü insana yardım için uğraştım. Artık dayanamıyorum. Ben artık yaşamak istemiyorum. Bu hapishaneden, yaşam denen illetten kurtulmak istiyorum.

Teşekkür ederim. Burada biraz vakit geçirmek için gdldim.