eserikli arkadaşımızın yazdığı muhteşem yazıda yapılan tüm asosyalliğe giriş dersi niteliğindeki hataları dizi dizi boy boy yapmış ve dibine kadar arkadaşsız kalmış durumdayım.

Çevremde kalmış olan bir elin parmağını geçmeyen sevgili ailem sürekli sosyalleşmem gerektiğini söyleyip duruyor. insanların birbirleriyle konuşamadığı bu teknoloji çağında kimsenin beni gerçekten dinlemediğini gördüğüm anda kaçar adım uzaklaşıyorum. Kendimi suçlu bulmam gerektiğini söyleyenler var mezun olalı 2.5 yıl oldu 3 kere iş değiştirdim (şuan 3 aydır işsizim) hepsinde de istifa ettim nasıl bir artislikse bendeki yanlış bir tek şey görmem o insanlardan kaçmak için yeterli gücü kuvveti aniden ilahi bir şekilde deli cesareti eşliğinde kendimde buluyorum.

Mutlu sosyal insanları anlamıyorum o kadar insanın arasında nasıl mutlu oluyorlar ben evimdeki kedimle daha mutluyum