20 senedir çaldığım enstrümandır. ilk başta annemim zorlanmasıyla devam etmiştim çünkü çok zor gelmişti bana. iyi ki zormaış da, şu an beni gerçekten mutlu eden nadir şeylerin arasıdır piyano çalmak. Hele sevdiğin bir parçayı gitar çalan arkadaşınla birlikte çalmanın verdiği mutluluk anlatılamaz.

küçükken gerçekten ne olmak istediğimi bilmiyordum. Herkes sorardı büyüyünce ne olmak istiyorsun ne diyeceğimi bilmiyordum. Diğer çocuklar nasıl bu kadar emin olabiliyorlardı ki? Abim hep doktor olmak istiyordu, oldu da. Ben mühendis oldum, onu da babam seçti benim için. Normalde bu kadar pasif biri değilim ama bu konuda böyle oluverdim. Şimdi sorsalar kesinlikle müzik derdim.

Gerçekten inandığım bir sözdür. Aslında cehennem ve cenneti burda yaşıyoruz ne yapsak aynısını yaşamadan hiç bir yere gitmiyoruz.

Bunu söylüyorsa muhtemelen yakın zamanda "sen benim için fazla iyisin, ben seni hakketmiyorum" diyecek seviglidir. Artık sana bir şekilde senden kurtulmak istediğini kibarca söylemeye çalışıyor ve seni sevmiyor veya hayatında başka biri var artık. Acilen uzaklaşmak gerek.

Şu sıralar saat 7:45 civarında oluyor. Güneş uzun bir günün ardından batmaya hazırlanıyor. Kırmızı turuncu sarı ışıklar doluyor salonu. işte tam o zaman hayatı, huzuru, mutluluğu, hepsini sessizlikte yaşıyorsun. Sadece 10 dakika sürüyor ve her gün o anı bekliyorum.

Son zamanlarda ny times da bile bahsi geçen dizidir. Nereye baksam karşımda, etrafımdaki herkes bu diziden bahsediyor. Resmen hayatımda ilk kez bir diziyi hiç izlemediğim için utandım bu nasıl bir şeydir anlamadım.
Sırf millete rezil olmayayım diye diziyi izlemeye başlayacağım galiba.