slumdog

Bu hazzı bir dönem gerçekten aldığımı biliyorum, eminim.
Diyebilirim ki, ruhumun huzura en çok doyduğu dönemdi o dönemler..

Ve cahillik cehalet mi, dünyaya kanmak mı bilmiyorum.. uzaklaştım.
Ne elde edersem edeyim, o eski huzurumu bulamıyorum.

Olumsuz anlarda dahi huzurlu, mutlu olan ben; o hazzı aldıktan sonra ne elde edersem edeyim şimdi, o huzuru bulamıyorum.

Başıma bugünden daha büyük belalar gelirdi.
Ama hiç korkmazdım, tevekkül eder Allah'a sığırdım. Ve her şey çoğunlukla bir şekilde düzelirdi.
Şimdilerde ise çok daha küçük dertler beni yıpratıyor, endişe veriyor.

Eskiden Allah'ı anarken ağlayan ben, şimdi kararmış kalbime ağlıyorum.
Evet bu dünyayı boşveremeyiz, ama dengeyi tutmak zorundayız.

Allah'ı anmayı o kadar severdim, isterdim ki eve şevkle gitme sebebim buydu. Çekilirdim köşeme, tenhada anardım Allah'ı
Ya şimdi? Mesai bitse de eve gidip dinlensem..

Halbuki Allah'ı andığım, anmak için koştuğum vakitler yorgun dahi olmazdım.

Umarım Allah beni daimi bir huzura kavuşturur yeniden.
Derdim olmadan onu huzurla andığım günleri yaşatır bana yeniden inşallah.

Kendini teselli mi ediyorsun sen, kıyamam.