Yine de…neden rahat edemiyorum ben?
Yeni hayat yok: hiçlik, ölüm bu!
Bakımsız bir mezarın üstündeki taşlar gibi.
Benim geleceğim yok mu yani?
Yani, ben yazdığım bütün şiirleri, yazdığım her şeyi,
Senin tırnağın kadar değersiz mi görüyorum?
Hem şairim, hem filozofum ben; mesele burada.
Filozof dediğin, lafın tek gerçeğinin yine laf olduğunu iyi bilir.
Edebiyatın en iyisi bile küçücük bir yaprak kadar hayat dolu değildir.

O zaman soruyorum kendime:
Bizimki gibi bir aşkın amacı ne?
inandığımız gibi, Tanrı’nın bir hikmeti varsa işin içinde,
Her şeyi tüketen aşkımızdan öte,
O’na bağlılığımızın sapması da mı bu hesabın içinde?

Nedir bu aşkın amacı?
Seni kendi ruhumun yansıması gibi mi seviyorum?

Erdoğan ve kırk haramiler(bkz. Ali baba ve kırk haramiler)
Erdoğan’ın şifresi (bkz. Da Vinci’nin şifresi)

Bence yeni nesil kızlardan anne olmaz değil de babalığı yeni nesil oğlanlar beceremez gibi geliyor bana. Ama umarım her iki tezi de çürütürüz gençler. Yoksa o çocuklara yazık olur.

Sa geçler; ilk entrym olduğu üçün kırk karakter lazımmış o yüzden uzatacağım ama bence akplileri anlatan en iyi cümle: “Avrupa bizi gısganıyor. “