pekitamam

aşka felsefi açıdan bakanların görüşüdür. evet efendim, felsefi bir açıdan ele alınırsa, kıskançlık mutlak bir sahip olma duygusundan kaynaklanır, iki sevgiliyi ele alalım, ikiside birbirine mutlak bir şekilde sahip olmak istiyor. paradoks bunun neresindedir; iki kişi birbirinin mutlak sahibi olamaz, hiç bir ego kendini mutlak olarak teslim olmak üzere tanımlamaz. hiç kimse sahip olunayım istiyor mu hayır, herkes sahip olmak peşindedir.

kıskançlık sahip olunan kişiye adeta kapatma yapmaktır, "sen kimseyi sevemezsin" demektir, "sevmeyeceksin" demektir, özgürlüğünü adeta elinden almaktır. aşk denen mefhuma insan kendini kaptırdıkça, egosunu devasallaştırıp, gözü görmez olacaktır. gerçek seven kıskanmaz efendim, kıskanmayan egosunu köreltmiş, aydınlığa ulaşmıştır.

ve üstad böyle dedi; "aşkın kralı olmaktansa, özgürlüğün kölesi olurum, çünkü daha yaratıcıdır özgür. aşk öldü! onu sizler öldürdünüz, fazla sevginizden öldürdünüz onu. haydi şimdi sevişme zamanı... gerçeklerle"