Bir veda mesajı bırakıp gitmiş yazar. Habersiz gitseydi kızardım. Ama şu an mesajı geç görüp de veda edemediğim için kendime kızıyorum.

Okursun diye umuyorum. Yolun açık olsun güzel insan. Umarım ki hep mutlu olursun. Umarım hep o sokakta mendil satan yaşlı teyzenin yüreğini kazanmaya çalışan tertemiz insan olarak kalırsın. Hoşçakal..

Farklı sebeplerle yapılan konuşmama eylemi diyelim.

Burada ele alacağımız sebep: "konuşmanın faydasını göremeyip susmak."

Konuşsa anlatacak çok şeyi olan, bir çoğu konuda farkındalık sahibi insanların genellikle yaptığı daha doğrusu yapmaya mecbur kaldığı eylemdir susmak. Başta konuşur, anlatmayı dener. Anlattıkça anlaşılmaz, yaftalanır, yargılanır. Bir süre sonra aslında dinlenilmediğini fark eder. Ve susar, susar... Kelimelerini anlamlı cümlelerle sıralamak yerine boş şeylerle harcar. Herkes gibi konuşarak susar. istediği gibi özgürce konuşamayarak susar. Zamanla içinde biriktirdiği kelimeler boğazında düğümlenir. Konuşup rahatlamak ister. Ama bilir ki konuşsa anlayacak, dinleyecek kimsesi yoktur. Anlayacak birinin varlığına ihtiyaç duyar. Bulsa bir daha susmadan konuşacağını düşünür.

Bir gün dinleyecek, anlayacak birini bulur. Heyecanlanır. Konuşmak ister. O kadar çok şey birikmiştir ki konuşacak, anlatacak, anlaşılacak. Ama bu sefer de ne diyeceğini bilemez. Unutmuştur anlatabilmeyi. Başlayamaz konuşmaya. Anlatamaz. Boğazında düğümlenen kelimeler daha da acı verir. Yine susar.

"Fakat ne kadar soyut görünseler de düşüncelerin bile bir dayanak noktasına ihtiyacı vardır, aksi takdirde deveran etmeye, anlamsızca kendi çevrelerinde dönmeye başlarlar; onlar da hiçliğe dayanamazlar. insan bir şey bekler, sabahtan akşama ama hiçbir şey olmaz. insan bekler de bekler. Hiçbir şey olmaz. insan bekler, bekler, bekler, düşünür, düşünür, düşünür; ta ki şakakları ağrıyana dek. Hiçbir şey olmaz. insan yalnız kalır. Yalnız. Yalnız."

Satranç, Stefan Zweig.

ölüm, en acı ayrılıktır.

Fakat
emin ol ki sevgilim;
zavallı bir çingenenin
kıllı, siyah bir örümceğe benzeyen eli
geçirecekse eğer
ipi boğazıma,
mavi gözlerimde korkuyu görmek için
boşuna bakacaklar
Nazıma!

"aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
bunu sonradan öğrendim
ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim".

kimsenin anlamını tam olarak bilmediği kelimedir. buna rağmen düşünce özgürlüğü, yaşama özgürlüğü gibi kategorilere ayrıldığı iddia edilir.