günümüzde gazı kaçmış kola içmek gibidir.

hesabını kapatmak isteyen ama nasıl yapacağını bilmeyen yazardır. tüm entry'leri ile birlikte silinmesini de ister ayrıca.

hüzünlendirir.

diğer yarısını kaybetmiş erkek tavşandır. acı çekmektedir.

şimdi kızı gördünüz uzaklardan, o da sizi gördü. önceden de tanışmışlığınız var ayaküstü. sonra an geliyor, kızın zannetiğiniz kadar iyi olmadığını anlıyorsunuz. yürümeyecek yani.

yapılacak şey basit: mal herif moduna geçmek ve kızı soğutmak

öncelikle kırmamak lazım kimseyi. unutmayın, kızlar da insan. kendi kendine soğumasını sağlamak lazım. madde madde anlatacağım, hangi maddeden sonra kız eline telefonunu alıp kurcalamaya başlarsa; anlayın ki, kız soğudu sizden.

1. gözlerinin içine bakın, zayıflamasını önerin.
2. tam konuşurken sözünü alakasız konular ile kesin.
3. uzaktaki kızları kesin.
4. sürekli saatinize bakın.

hala olmadı mı? son vurucu darbeyi hazırlayın: başka bir kızdan hoşlandığınızı belirtin ve çok aşık olduğunuzu uzun uzun anlatın.

evet, şimdi elinizde nurtopu gibi mal bir herif ve kinlenmiş ve duygularının kirletildiğini düşünen saf kızımız kaldı.

dipnot: bu kızı, bir arkadaşınıza yapın. yazıktır.

ahırkapı açıklarında yaşam savaşı veren ve soyları tükenme riski içinde olan insanlar.

evet, hala var bunlardan.

sol frame'yi canlandırsalar, ekşi'den daha iyi bir yer olabilir aslında.

şimdilerde 3 ay önce kayıt olanlar dahi yazar edilmekte.

açlıktan kedisini yediği kulislerde konuşulmakta.

göz doldurur. ama öldürülen terörist sayıları verildiği halde, şehit olan mehmetçik sayıları verilmemektedir. o zamanlar da öyleydi.

100 tane terörist öldürdük denirdi, şehit sayısına değinilmezdi. ama fazla olduğunu sanmıyorum.

su götürmez gerçektir.

sorarlar adama, "yeni mi anladın" diye.

bir ortama yeni giren kişinin kurduğu tanışma şekli.

benim için de geçerli şu an itibariyle.

(bkz: Salo)

beş dakikada beşiktaş

facebook'ta bu yazarın gayet iyi eğlendiğini bilecek 100 000 kişi bulabilirim belki.

geçenlerde televizyon izliyordum her sıradan insan gibi. ntv'de bir doğa programına denk geldim. orada iki eleman, dağ bayır geziyorlar ve etrafı tanıtıyorlardı.

sonra bizim kafadarlar ağaçlık bir yere geldi. birisi orada tam 6 yıl önce bir orman yangını olduğunu söyledi. o an yerimden doğruldum, zira uzanıyordum. daha dikkatli bakmaya başladım televizyona.

sadece 6 yılda bildiğin düz orman çıkmıştı topraktan. sonra televizyonu kapattım.

anladım ki, neyin ne olduğunu bilmeden inandırmak; sadece basın yayın araçlarına haizmiş.

kalecilere yönelik pozitif ayrımcılıktır.

üçüncü nesil yazardır.

ilk kez canlı yayına katılanlara soğuk terler döktüren kameralardır. hangisinin aktif olduğunu kestirmek zordur o heyecanla.

bu saatte beni hedef alan kişidir. neyimi beğenmedi anlamadım.