cumali: çok korkuyorum eşkıya beni bırakma çok korkuyorum.
baran: korkma! sadece toprağa gideceksin sonra toprak olacaksın sonra sularla birlikte bir çiçeğin bedenine yürüyeceksin oradan özüne ulaşacaksın. çiçeğin özüne bir arı konacak. belki o arı ben olacağım. (eşkiya)

şaban: şimdi ben buraya neden çıktım? niçin çıktım? nası çıktım? bunu izaha gerek yok. gördünüz, yürüdüm çıktım. ama çıkmamış da olabilirim. çıkmışsam çıkmışımdır, çıkmamışsam çıkmamışımdır. görünen köy uzakta değildir. buraya çıktık da sonra çıkmadık mı dedik? bunlar bir takım uydurma laflardır. sahi yaa ben buraya neden çıktım? kim çıkardı ulan beni buraya!

(bkz: umudumuz şaban)

hayat paylaşınca güzel lalalalalalalalala.

elbette türkiye’de de en uzun koşuysa devrim
o, onun en güzel yüz metresini koştu
ilk o fırladı lüverden en sekmez mermisiynen
en hızlısıydı hepimizin,
ilk o göğüsledi ipi...
acıyorsam sana anam avradım olsun,
ama aşk olsun sana çocuk, aşk olsun!

çok bilmiş arkadaştır. her ağladığında seni koltuğa yatırmaya meyilli bir tiptir. bende var bir tane ihtiyacı olana paketleyebilirim canlar.

üniversite ayağına tatile giden tiptir kendisi.

yanında oturanın sanki seni nüfusuna alacakmış gibi sorular soran teyzelerimiz amcalarımız.

tecavüz edenin değil tecavüze uğrayanın suçlu sayıldı ülkemizde imam olmuş insan olamamış canlıdır.

behzat ç. den sonra türedi hep bunlar. kıraathaneye gidip yakup abi iki çay kap da desinler kanımca.

kuşkusuz ki "şeriat" gelir. çok değil bu başımızda ki diktatör bir 10 yıl daha bizimle olursa türkiye denince de akla gelecek şey "şeriat" olacaktır.

"bundan sonra ne yaparlarsa yapsınlar beni şaşırtamazlar" dedirten olaydır.

sürekli ağlayan bir adamı izletme çabaları.