lilybart

bugün tatsız bir gündü ve ortada büyük kötü bi şey de yoktu. canım sıkıldığında içimde beni boğan şeyin hangi korkumdan, güvensizliğimden
kaynaklandığı çoğu zaman anlıyorum. mesela küçükken yakın arkadaş olan kişilerin arasına katılıp dışlanmışım yeni bir gruba dahil olurken bundan kalan travmalarım içerde erik dalı oynuyor. kendimi keyifle yaşayamıyorum. bazen güvensizliklerim kazanıyo bazen de ben alıyorum. Hayat ama işte bu bazen bazı şeylere oturup katlanmak gerekiyor. Lakin o anlarda ben yeryüzünden geçici olarak silinmek istiyorum. 2027 hedefim duygusal dayanıklılık geliştirmek. üzülmemek ya da az üzülmek gibi değil, üzüntüyle beraber durmaya katlanabilme becerimi geliştirmek istiyorum.

stefan zweig'in şu sözü aklıma geldi.
''insanlar arasında yalnız olmaktan daha korkunç bir şey yoktur.''

insanlar iyi ve kötü zamanında hep yanındayım dediler, oysa bu hayatta babam hariç hiç kimse olmadı yanımda. Büyük aşkım dediğim karım bile boşadı beni.

Annem bile komşuya, gelinine ve torunlarına satıyor beni. Onların laflarını daha çok önemsiyor. Onlara daha çok değer veriyor.

Aslında bu hayatta Yapayalnızız dostlar.

Kendimizden değerli bir tek tanrı var.

Kendimizin kıymetini bilelim.

intihar etmedim.

sonu olması