veysel ilhan

70'li yillarin ortalarinda "ilkgüz" ayinda karadeniz dalgalarinin dövdügü bir sehirde dünyaya geldi.

tokuç, misket ve uzun essek oynayarak büyüdü. "kara simsek" isimli bir koyunun ardinda bir yil çobanlik yapti. enistesinin bmc'sinde üç yil muavinlik yapti. yazlari necip milletimizin el mahkum ayak gardiyan her çocugu gibi köy mektebinde elif-ba okudu.

ordu'nun derelerinde çimdi ve balik tuttu. her bahar yine yesillenen findik dallari arasinda tirpan atti. çocuklugu terleyerek çikilan ve kizakla inilen ünye merkez ortaokulu yokusunda kaldi. lise yillarinda bilgi yarismalarinin vazgeçilmez ismi oldu.

mevlana diyarinda roma hukukunun temellerini dört arti iki yilda ögrendi. bu sürede selçuklu baskentinde güzel dostluklar biriktirdi. ticaret meslek lisesinde yurdum insanina hukuk dersi verdi. askerligi tokat'ta "kisa devre".

iki bin yilinda cübbe giydi, baroya baglandi, durusmaya çikti. mahkeme hala sürüyor.

irfan yildiz beslioglu'nun siirlerini okuyor, avni kaysal'in türkülerini dinliyor, cebinde haftalik "penguen" elinde "canon 40D" isigi takip ediyor..

on sekiz yil okuyup yabanci dil ögrenmemeyi basaran ama halkinin dilini gayet iyi bilen nesilden.

erbakan'i seviyor ve saadet partisi'nden her daim kadrolu issiz aday olmaktan imtina etmiyor.

evli ve iki yaramaz çocuk babasi. bisikletle gezmeyi seviyor ve "dört çarpi dört" magirus dolmusa biniyor. kendi findigini kendi topluyor, çuvali omzunda harmana tasiyor, tüccara herkesin sattigi fiyattan satiyor.

bu seçimlerde "iyi insanlar için iyiler kazansin" diyerek ordu büyüksehir'e aday. sevenleri yine ardinda.

Birkaç iyi adamdan birisi...