tunç kafiye

mısra sonundaki kelimenin, diğer mısranın sonundaki kelime içinde aynen yer almasıyla ortaya çıkan kafiyedir. en az iki sesin benzeşmesi gerekir, yani aynı zamanda da tam ya da zengin kafiye olur.

tanpınar'dan bir örnek:

bursa’da bir eski cami avlusu
mermer şadırvanda şakırdayan su

(bkz: tunç uyak)

akılda kalıcı bir örneği:

ekmek elden
yarrak kelden

olan kafiyedir.