sarkac

yazarını bilmediğim güzel bir şiir.

herşey o andan itibaren başlar
o andan itibaren başlar duman tütmeye topraktan
ağacındaki son yaprak düşer
duvarlar daraldıkça daralır çevrende
havada asılı birkaç soluk alışı
dilinde yarım kalan sohbetlerin anason tadı
kar yağar alabildiğine
geriye dönüp baktığında
bütün izlerin silinmiştir artık
kimse seni bulamaz
herşey o andan itibaren başlar
o andan itibaren başlar büyük yangınlar
nereye koşsan yangın yeri
nereye baksan bir cenaze alayı
namluya sürülmüş mermi gibidir yaşamak
baharda kırlangıç yağmur öncesi
keskin bir bıçağın sapıdır anılar
vursan, vursan bileklerine
çok uzaklarda bir çocuğun yüreği kanar
sakalların uzar alabildiğine
geriye dönüp baktığında
herkes gitmiştir artık
kimseyi bulamazsın
herşey o andan itibaren başlar
sarkaçsa apayrı bir şey.

ar. her kadına asılan adam.

güzel bir tekin gönenç şiiri

ne zaman baksam gözlerine
savaş sonlarına döner içim

gölleri çekip uçlarından
yıldızları seyrederim sularda

az ötemde gemiler olur
gemilerde sen olursun
aklım bir sarkaç
döner durur ortalarda

ne zaman baksam gözlerine
annemsiz kalmak korkuları gelir çocukluğumun

umberto eco nun romanına konu olmuş fiziksel nicelik.
(bkz: foucault sarkacı)