sadr

Osmanlıda kadıaskerlere verilen unvan.

Anlamaya müsait kulun SADRINI, kulun samimiyetli, emr-i ilâhiye uyumlu yolunu, erbab-ı zikrin haline intibak ettiği nispette hakikatlerin akıştığı NAZARGAH-I iLÂHi olan sadık kul, kalbinin mana yönüne yönelik hislerinde ve yaşantısında, muamelâtında emr-i ilâhiye uyumlu icraatının maddede zuhurunu görür de dünyada da itminan-ı kalbe sahip olur. Kemalâtlı imanının sesini baş kulağı da aşk-ı ilâhinin zuhurundan hak aşıklarına müjde çığlıklarının dışa yansıyan iman şahadeti -Ene razi, ente razi- (ben ondan razı, o da benden razı) diyenleri örnek alır ve gittiği yollarını yaşadığı zamana göre manaya sadık kalarak değerlendirir.

bak sözlük sana arkadaş geldi*; Sözlüğe yeni katılmış 7. nesil yazar kişilerinden. Hoş gelmiş. Troll olmaması ümidiyle;

(bkz: troll olmasın efendim sözlükte)

bazı yörelerde idrar anlamına gelmektedir.

(bkz: mukteda el sadr)

her şeyin evveli, başlangıcının en iyisi, bir aruz kalıbı, baş, reis, başkan anlamlarına da gelmektedir.

insanlarımız, her şeyi içine atar ya, işte bu kelime de budur. Kalbin olduğu yer, makamdır. Biz içimize atarız, aslında oraya gider.