ozan oztelli

şairane kişiliktir kendileri.

sen

uğuldayan rüzgar ürpertirken içimi
ve uğultu yararken sessizliği
mayıs ayında üşümek gibi
düşünmek seni
sessizliğe inat
bir devrim türküsü tutturmak belki
belki eşlik etmek sezen'den bir parçaya
ağlamak umarsızca,
umutsuzluğuna ağlamak
ama nedir biliyor musun en güzeli
ağlarken bile senle atması kalbimin
vücudumun her uzvuyla hissedebilmek özlemini...

sensiz

yine puslu bir gecenin sabahında
adın her zamanki gibi aklımda
yine sizin sitenin parkında
dolaşıyor musun acaba?

doğar yine karamsar bir günde güneş
kaplamış her yanımı umutsuzluk
önemsiz hayatımda her bir toz zerreciği
sensizlik sadece mutsuzluk.

kayıp

kendi yalnızlığım içinde yürüyorum
toplumsal kargaşaya aldırmadan
bu yaptığım bencillik mi?
yoksa kalbimi kaplayan sensizliğim mi?

yine bunları düşünürken
sükut çöküyor zihnime
avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum
bu sükutu hayale dönüştürerek

ama onu da yapamıyorum
susuyorum ve tekrar susuyorum
sonra seni düşünüyorum
yine sessizlik çöküyor

ve

sessizlikle sensizlik arasında kayboluyorum...

umut

belki satırlarıma sığmaz güzelliğin
belki kaybolurum gözlerinin koyuluğunda
belki yeni doğan güneşin karanlığında
içimde bir umut bugünde seni görür müyüm acaba ...

efkar basar bu gece istanbul'u
hatırlarım seni sevdiğimi yine
özlerim kokunu,sesini
özlerim özlemini.

aşkın dolaşır yine damarlarmda
senli anlarım gelir aklıma
ve dolar gözlerim yine
uyuyakalırım severken seni...