olum ve ben

Tifüsten ölmek üzereydim,
Ölüm dikildi başucuma;
''E... nasılsın bakalım.'' dedi,
''Eski ahbap, babadostu?..''
''işte geldi çattı artık
Benimle geleceğin gün,
Tam sırası, tam sırası.''
Boynumu büküp dedim ki:
''Eksik olma ama,
Seninle gitmeden önce,
Ev sahibim olacak hatuna
Kirayı ödemem gerek.
Ama bu parayı tutar da
Benim yerime sen verirsen,
Beni de yola hazır bil."
Bir bozum oldu seninki:
''Öyle kesat ki işlerim
Vallahi de billahi de
Meteliğe kurşun atıyorum,
Hay aksi şeytan haay...''
Böyle deyip çekip gitti. *

oğlum ve ben okuyup sonra şiiri okuyunca ölüm ve ben olduğunu anladığım şiir. anlaşılan şiir hiraki jiroadlı birisine ait. çevirenini merak ettiğim şiir.
(bkz: ölümün babadostu olması)