kronik cinayet

kronikliği öldürme biçiminde değil öldürülme, katledilme biçiminde olan durumdur. Sözleri Seyrani'ye ait olan bir deyişin bir dörtlüğü şu şekildedir:

kalıbını değiştirse birimiz
zâhid kırk yıl yusa çıkmaz kirimiz
dünyamızda bizi paklar pirimiz
murdar ölmek değil huyumuz bizim

"Murdar ölmek değil, huyumuz bizim" işte buradaki "ölme huyu" kavramı - her ne kadar Seyrani'nin şiirinde farklı anlamda kullanılsa da- bu durumu açıklar. kronik cinayet kavramında bilerek "insan" faktörünü yani öldürülen, katledilen "insan", "mazlum" kavramını devredışı bıraktım. Çünkü öldürülme şiddetine mağruz kalan insanların faillerinin sırtlarının okşandığı, hayırlı olsunlarla alkışlandığı, kahraman ilan edildiği bir coğrafyada her ölüm herkes için gerçekleşmiş değildir. Bir ölümün gerçekleşmesi için gerekli koşulların oluşması gerekiyor. Buradaki "ölümün gerçekleşme" durumu zaten olmuş olan cinayeti imler.

Kronik cinayet olgusu, süreğen bir süreçtir. Öldüren kişiler ve cinayetin biçimi değişir ama cinayetin silahı aynıdır; cehalet!