karanlıklar

Karanlıklar yeniden kalbime giriveriyor, yaka yaka bedenimi. Kendi içime dönerken, anlayın ki yeniden istediğiniz oluyor. Saracaksanız da Sarın artık dört bir yanımı. neyim kaldıysa kırılmış kalbimden arta kalan, alın gidin ya da kalın ben gideyim ömrümün en ücra köşelerine.

neler verebilirim diye düşünürken yolda kaybettiğm sevdaların suretleri geçiyorken gözlerimin önünden. Ne verebilirim artık bu hayata. Ne kaldı geriye? Ne için artık bu kadar mücadele? Kaybettiklerimin arasına sen, ömrümün imkansız ağıtlarında sen...

Kalbime bir hançer daha saplıyorum seni yad ederken Kanıyor ve durmuyor kesin olarak bir Aşkı bitiriyor diğer yandan. Uzaklaşırken her şeyden, geçiyor bir beden daha karanlıkların ardına. gideceğim uzaklara ve sessiz bir kaçışla yok ola ola... Hayat verebileceklerini verdi zaten, ben elimde tutabilseydim eğer diğer yandan kapanacak ölümlü bir ömrün geri kalan hayatını seninle paylaşabilecek kadar yüreğim olabilirdi. Karanlıklar istediğiniz oldu yine! aldınız karanfilimi ellerimden. Günahlarımı çekeceğim artık parçalanarak. Göz yaşlarım akıyor acı sözlerimle birlikte.

Hiç mi kalmadı Aşkın bir defa daha. onca yılın sonuna çok kısa bir süre kalmıştı daha ama ne fayda. Korkularım bir daha yok dedirtiyor bana. Evet bir daha yok artık bir daha olmayacak sonuna dek bu kırık kalp karanlıklara teslim olacak.