iki yaşamamak

insan tatmadığı duyguların acısını da yokluğunu da çekmez defter. Mevcut durumunun farkında değildir ki hiç yaşamadığından da acısını çeksin, eksikliğini içine içine hissetsin. Bilmediğim duyguların yokluğu benim için yoktu. Benim için zaten dışarı gözüyle bende yok olarak kabul edilen duygular "var değil"di.
Var olmamak ile yok olmak aslında büsbütün farklı şeylerdir ve ben, bende var olmayan o duyguların yokluğunu da çekmiyordum hâliyle. Öğrenene kadar.
Var olmamak, o şeyin ne olduğunu bilmemektir. Tüm yaşamdan izole yaşamış bir insanın, bir telefonun ne olduğunu bilmemesi gibi. Kullanmasını bilmemesi, ismini dâhi duymaması. Varlığı yok. Hâliyle buradan devam edecek olursak o kişi diğer insanlar içine karışmadığı sürece ne varlığını bilecektir ve ne de öğrenip de bıraktıktan sonra yokluğunu hissedecektir. Ancak yok olmak bununla pek karıştırılsa da çok daha farklı bir şeydir. O telefonun varlığını bilip kullanmamaktır, elinde bulundurmamaktır. Başkalarında varken veyahut bunu yaşamış ve hissetmişken elinde bulunduramamasıdır. Sadece telefon değil, her şey ve hatta tüm duygular için geçerlidir. O kişi o şeyin ne olduğunu bilmiş yaşamıştır ancak bırakmış ve bunun yokluğuyla karşı karşıya kalmıştır. Kısaca varlığını bilmediğimiz şeyin yokluğunu çekmeyiz ve ben zamanında varlığını bilmediğim tüm o şeyleri kısa süreli de olsa yaşamış olup artık yokluğunu hissedebiliyorum. Yazdıklarımın ve bu ayrımın farkına varılabildiğini düşünerekten de soru yöneltmek istiyorum: Bir şeyin varlığını bilmemek yokluğunu çekmekten çok daha iyi midir yoksa yokluğunu çektiğimiz şeyler bizim için büyük bir acı ve var olmaması gereken şeyler olsa da yaşanmışlık anlamına mı gelir ve yaşanmışlık acı çekmekten ne denli önemlidir? Bir şeyin varlığını mı bilmemek insanda hiç yaşanmamış bir hayat hissiyatı uyandırır yoksa yaşandıktan sonraki o yok olmak, elinde bulunduramamak mı?
Peki ya birbirine benzeyen ama ayrımının da olduğu bu iki şeyin var oluşu, biliyor oluşum benim için daha mı iyi var olmamasından? Ya da diğer tüm şeyler gibi bunu da bir "yok olmak"a sığdırıp içimdeki bir eksikliğin anlamını da bu mu koysam?
ikisi de en nihayetinde yaşamamak ama, biri hiç yaşamamak, zaten bilmemek iken biri de biraz olsun tatmak ve mahrum kalmak ya da varlığını bilip hiç yaşayamamak. Hangisi daha kötü defter? Hangisine daha üzülmeli? Hiç yaşanmama ihtimaline mi yoksa zaten bu ihtimalin farkında olmamaya, o boşluğa mı?