hatirlatan

hicran, gün ortasında öten bir horoz gibi,
seslendi pek vakitsiz... ıçim yandı ansızın.

mazi yosunla örtülü bir göl ki yok gibi,
mevsim serin ve bahçede yaprak yığın yığın.

hicran gün ortasında neden böyle seslenir,
birden hatırlatır unutan kalbe sevgiyi?

keskin bir özleyişle hayal ettiren nedir.
bir devre varsa insanın ömründe en iyi?

ey sevgi anladım bu uzakta seda ile,
ömrün yegâne lezzetidir hatıran bile. *