bugün

Umut Sarıkaya'dan karikatür gibi bir şiir.

kaan dobra'nın takıma yeni geldiği günlerdi aşkım
off ne alakası var şimdi deyip,
dinlememezlik etme, dinle bi kere.
kaan dobra takıma yeni gelmişti.
yalan söylemiyim sanırım antep maçıydı.
maç neredeyse bitmiş.
skor kesindi..
hoca maçın 89. dakikasında oyuna aldı kaan'ı
sahada herkes çok yorgundu.
bi tek kaan, civelek gibi koşuyordu sağa sola.
ben de dahil herkes güler gibi bakıyordu kaan'a.
aa kerize bak aa enerjike bak diye.
ama hoca beğendi kaan'ın performansını
diğer maçta daha çok yer verdi.
bir diğer maçta daha bi çok.
ve bugün kaan dobra, kaan dobraysa
o 89. dakika yüzündendir.
şimdi gelelim sadede.
ben de ilişkimizi kurtarmak için
89. dakikada oyuna girmiş bir oyuncu gibi
koşuyorum, çırpınıyorum.
gör performansımı diye.
sev beni diye...
formata uygun tanım: kemik dergisinin ilk zamanlarında yayınlaşmıştı bu şiir.

yavşak tanım: okurken gözlerden bir damla yaş süzülürdü. ne fenaydı be. o umut sarıkaya'nın ben alnını öperim. komik adam lan.
© copyright 2005 - 2026