eli kulağında

ilham kaynağı müezzinin ezanı okumadan hemen önce elini kulağına götürmesi olan deyimdir. müezzinin bunu yapmaktaki amacı ise sesinin daha güçlü çıkmasını sağlamak ve kendi sesini duyarak tonunu ayarlayabilmeyi kolaylaştırmaktır. kimi şehadet parmaklarını kulağına sokar, kimi de avcuyla kulağını tam olarak kapar.

eskiden birisi yanındakine,

— ezan okundu mu, dediğinde, eğer vakit çok yakın ise,
— okunmadı ama (müezzinin) eli kulağında; dermiş.

gerçekleşmesi pek yakın olan işler hakkında "(henüz olmadı ama) eli kulağında!" deriz. bu deyimin kaynağı asr-ı saadet'e, bilal-i habeşî'ye kadar uzanır. islâmiyet yayılmaya başlayıp da müslümanların sayısı artınca, namaz için onları bir araya toplamak üzere ezan okunması kararlaştırılmış ve sesi güzel olduğu için de habeşistanlı eski köle hz. bilal, bu vazifeye seçilmişti.

ne var ki medine'deki müşrikler ve diğer dinlere mensup olanlardan bazı tahammülsüz insanlar, ezan okunurken sesi duyulmasın diye gürültü yapmaya, çoc­ukları toplayıp bilal-i habeşî ile alay ettirmeye başlamışlardı. bunun üzerine hz. bilal, ell­erini kulaklarına tıkayarak ezan okumaya başladı. bilâhare müezzinler, ellerini kulaklarına tıkamayı bir tür bilal-i habeşî sünneti gibi gördüler ve ezanı öyle okudular.

kaynak:iskender pala - iki dirhem bir çekirdek

(bkz: ha geldi ha gelecek)

peygamber efendimiz zamanında bilal-i habeşi ezan okumaya çıktığı zaman,

oradaki müşrikler ve çocukları toplanıp hz.bilal in sesi duyulmasın diye alay etmeye ve gürültü yapmaya başlarlarmış.

hz. bilal de onların seslerini duymamak için elleri ile kulaklarını kapayıp o şekilde ezan okumaya başlamış.

orada hz. bilal in ezan okumak için çıkıp da elini kulaklarına götürdüğünü gören müslümanlar "ezan okundu mu" sorusuna,

"okunmadı ama bilal in eli kulağında, birazdan okur" derlermiş.

işte "neredeyse gerçekleşmek üzere" olan bir iş için kullanılan "eli kulağında" sözünün buradan geldiği söylenir.