dirge for november

muhteşem bir girişe sahip olağanüstü opeth şarkılarından yanlızca biri. blackwater park albümünden.

lost, here is nowhere
searching home still
turning past me, all are gone
time is now
the omen showed, took me away
preparations are done, this can't last
the mere reflection brought disgust
no ordeal to conquer, this firm slit
it sheds upon the floor, dripping into a pool
grant me sleep, take me under
like the wings of a dove, folding around
i fade into this tender care

opeth elemanlarının en az sevdiği şarkı olmasına rağmen dinlemesi tüyleri diken diken eder.

akerfeldt'in "searching home still" bölümünü manyak melankolik söylediği opeth şarkısı.

akerfeldt bütün gün "lost" desin. sıkılmam.

gitarlar ile brutal vokalin mukemmel uyumu sayesinde melankolikliğin tanımını değiştirmiş şarkıdır.

dinleyiciye ağız burun uçarak giren şarkı.

opeth'in en duygu yüklü albümünde bulunan, genelde opeth dinleyen/dinlemeyen çoğunluğun en sevdiği opeth şarkısı olduğunu fark ettiğim güzel bir opeth şarkısı. tabii en iyisi değildir, opeth çok daha iyilerini yapmıştır; ama 02.42'de giren ve vokal başlayana dek devam eden melodi, ciddi anlamda çok damardır.

hayatımda duyduğum en yoğun duygulu intro'lardan birine sahip olan şarkı. o akustik gitarın tatlı ve temiz tonu, basın dayanılmaz hafifliği ve melodinin melankolikliği...

Girişi ile tüyleri diken diken eden opeth şarkısı.

(bkz: insanın aşık olası geliyor ahmet)

30.09.2012'den beri en sevdiğim intro'ya sahip şarkı.

5 sene sonra da dinlesem tüylerimi tutamam.