din devlet iliskisi

her zaman için uyum içinde olanların ilişkisi değildir. bir çok dönemde bu ilişki "çatışma" biçiminde ortaya çıkmıştır.

din devlet arasında bir yönetim çatışması yüzyıllardır var.

din kitlelerin afyonudur. iktidar ise çoğu zaman kendi çıkarlarını korumak için kitleleri uyutma ihtiyacı içindedir. bununda en basit yolu dini kullanmaktır. devletler var olduğundan beri iktidar tarafından dinle uyutulmak kitlelerin yazgısıdır. antik yunandan başlayarak bu etkileşim gözlenebilir. o tarihlerde iktidar dini kullanıyordu. daha sonraları hristiyanlık çıktı. klise gittikçe güçlendi ve yönetim kılıcını kralın elinden aldı. daha daha sonra kral kılıcını geri aldı. ve kilise üstünde otoritesini kurdu. işte modern devlet aklıda böyle bir ortamda doğdu. kıta avrupası yonetimi din adamlarına geri verirse karanlığa gidiceğini bu deneyimlerden anladı. şu an; bütün dünya iktidarları gelişmiş-az gelişmiş dini kendi çıkarlarına alet etmektedir. bunun türkçe karşılığı ise "dini duyguların sömürüsü" dür. hiç bir din böyle keyfi bir kullanımda değişmeden kalamaz. sonuçta bütün büyük dinler din olmaktan çıkarılmış; siyasi iktidarların kuklası olmuştur.