devrim boran

devrimi samsun'dan boranı malatya'dan...

tanık olunası mutluluk.

dev-bor dıye orgut olsaymıs ya!

devrim adı ne kadar guzelse boran da bır o kadar guzeldır, boran fırtınası ile gelen devrim sanki daha da guzeldır...

burcu burcu kokan, özlem özlem beklenendir..

5.5 yaşında minik bir adama ait, dev anlamlar içeren bir isimdir.
yakışır ismine, ismi de ona.

eylemlerde atılan sloganlara yarımyamalak eşlik eden, eşlik ederken de
"anne buyda heykes benden bahsediyo, benim adımı söylüyo" diyendir.

bu hafta sonuda tekel direnişine, tekel çadırlarında eşlik edecek olandır.

devrim boran'a, daha evvel yazılmış bir yazıdan...
........

neydi tepetaklak olan? hangimizin yaşamıydı?
henüz 5.5 yaşında hem anne, hem babasından ayrı olan senin mi? yoksa, senden ayrı başka bir şehirde çalışmak zorunda olan benim mi?
hayır! arabeske düşüyor değilim. hiç düşmedim, ve hiç düşmeyeceğim.
yalnızca, ara ara üzerime üzerime gelen bu durumla baş edebilmek için söylüyorum bunları...

dönüp bakıyorum dışarıdan bize. sana...
mutlusun...
herhangi bir çocuk gibi değilsin. mutlusun ve farkındasın bunun.

anne babası ayrı, ve kendisi her ikisinden de ayrı bir çocuk için gereğinden fazla mutlusun...

büyük bir ailen var senin. böylesine alıştın sen. belki de, aile böyle bir şey senin için zaten.
hafta içi anane ve dedenin, hala ve eniştenin çocuğusun sen.
kartal çay bahçesinde, çay bahçesi müdavimlerinin...
bursa'da 60'ların...
okulda öğretmenlerinin.
yaso'nun, özgür'ün ve burcu'nun... hülya teyze'nin, özlem'in, özer'in ve ceren'in.
eylemlerde tüm eylem alanının... minicik ellerinle taklit ettiğin o ablaların ve abilerin.
düştüğünde yerden kaldıran tüm kadınların ve erkeklerin!

ama en çok ta anne ve babanın çocuğusun...
seni bu kadar paylaşarak ve severek büyüttükleri için.
her biri ayrı ayrı yaşamlarını, bir noktada birleştirebildikleri için...

ikimizi bir küçük evde düşlüyorum şimdi.
yağmur yağıyor.
- her kurulan hayalde olduğu gibi-
camın önünden izliyoruz yağmuru...

ve sonra başlıyoruz birlikte;
"ah küçücük gemi / sulara attın şimdi kendini / delisin / ah yakarlar seni / dönmezsin bir daha geri / delisin"
unutup unutup sözlerini bana soracaksın.
- anne sonya neydi?

haftaya küçük abi okuluna başlıyorsun.
bir sürü örümcek adamlı kırtasiye malzemesini ve devlet okulunun seni kayıt etmek için istediği sıvı sabuna kadar hazırladık.
-zira, anaokulu zorunlu eğitime dahil değilmiş-
orada da şarkılar öğreneceksin yine, ve unutacaksın kreşte öğrendiğin her şarkı gibi.

ha bir de unutmadan, ön dişin sallanıyor.

mindik adamım, güzel suratlım, yıldızım.
seni çok seviyoruz...

- anne günleyden ne bugün?
+ pazar
- ben pazaylayı çok seveyim...