canım a

Karın yağdığını görünce, Kar tutan toprağı anlayacaksın, Toprakta bir karış karı görünce, Kar içinde yanan karı anlayacaksın, Allah kar gibi gökten yağınca, Karlar sıcak sıcak saçlarına değince,
Başını önüne eğince,
Benim bu şiirimi anlayacaksın.
Bu adam o adam gelip gider,
Senin ellerinde rüyam gelip gider,
Her affın içinde bir intikam gelip gider,
Bu şiirimi anlayınca beni anlayacaksın.
Ben bu şiiri yazdım aşkın çeşidi
Öyle kar yağdı ki elim üşüdü,
Ruhum seni düşününce ışıdı.
Her şeyi beni anlayınca anlayacaksın.

sinan ergin in Neden adlı kitabından alıntıdır;
--spoiler--

--spoiler--

Hayat ne kadar enterasan...Sen başkasına canım derken ve onun için herşeyin en güzelini yapmaya çalışırken, onun tek isteği kaçmak...Ya uykuya kaçmak ya da yasak aşka...Sen parçam dedikçe, canım dedikçe, onun senden ve sorumluluklarından kaçan bir köle halinde inlemesi...Kendi iç dünyasında problemler arayıp bulamadığında, seni bulan ve problem yapan parçan, canın. Ne yapmak gerek? insan kendi canının kendinden kaçtığını görünce ne yapar ki? Canın çıksın desen çıkar mı? Çıktıktan sonra sana ne kalır? Hiç bilmediğin bir yok oluşa seni de çeken canın mı? Yoksa seni senden çıkaran cananın mı? Sevgi ve ölüm iki karşıt mı yoksa aynı evin içindeki bir olguları yanlış yorumlamamız mı?

Eğer burada can isen can gibi davran, yok eğer değilim diyorsan, sus kal da canlan...Yok, o da değilim diyorsan, nesin o zaman ey sevgili! Bilinmez bir alemden gelen mahşerin 4 atlısı mısın? Ee, o zaman ne bekliyorsun öttür borunu bitir bu alemi...Kurulurmuş yeni dünya 6 günde kalır sana yine dinlenmen için 1 gün, hepsi hepsi 7 gün. Ne dediğimden, ne yazdığımdan anlamadığına eminim, anlamaman senin yüzünden değil, bu yazının sana yazıldığını sanıp okumandan. Bu yazı dünyada bir kişi için yazıldı. Eğer o değilsen okuma...Canımı çıkaran değilsen yaklaşma.

Ne hamdım, ne piştim, ne de yandım. Bunu söyleyen büyük eren Rumi gibi değilim, aşkı bilen ve anlayan hatta onun gibi yaşayan. O yüzden okuma, bırak bu yazı sana değil. Canımı alana.