allah ı sevebilmek

şükredebilmektir, ama bunun öncesinde farkında olmaktır. yaşamımızın neyle bağlandığını bilmeyiz ve bunun ötesinde hiç karşılık olmadan dünyaya gelmişizdir. çevremizde o kadar bize ihanet eden arkadaş varken o sonsuz bilgisi ve varlığıyla bizleri kuşatıp verdiği ailelerle gençliğimize kadar koruyup bizlere irade vereceği ergenliğe kadar bizleri düşünmektedir.

madalyonun diğer yüzü de kötülük yaparsak da cehenneme atılırız olacaktır? oysa ki cehennem olmasaydı bizler cenneti tasvir edemezdik, ve bunun bir önemi de kalmazdı. üstelik Allah herkesi cennete sokmuş olsaydı insanların da öncesinde hayat yaşamış melekler olacağı düşünülürdü. oysa ki Allah'ın şefkatli ve rahmetli olma sıfatı onun insana çok çok nimet vermesiyle olurdu. bunun dışında insana verdiği irade ile Allah insana seçim yapabilme şansı vermiştir, aslında bu insana verdiği geçici zaman aralığındaki güçtür ama bu güç meleklerin insana secde etmesi durumunu olduracak kadar güçlü bir irade olduğunu biliyoruz.

Tüm bunlardan yola çıkarak söyleyebiliriz ki yüce Allah insanları sevmektedir ve cehennem de aslında bunun bir parçasıdır.

kuru kuruya "allah'im seni seviyorum" demek yetmez.
tovbe gerek, dua gerek, namaz gerek, aşk gerek...

(bkz: zorla güzellik olmaz)
içinden geliyorsa seversin zaten. Ayrıca (bkz: seviyorsan git konuş bence)