abla sevgisi

Üzerine başlık açılmaması şaşırtmıştır. Ablası olmayan bir erkek olarak ben açtım başlığı işe bak aq. (yaşım 24)

Öhöm. Küçüklüğümden beri hep bir ablam olsun istemişimdir. Bir anne alternatifi olarak. Şöyle güzel aynı kandan ağladığı zaman yaşını sileceğim, bazen onun için bazı kahramanlıklar yapabileceğim, bazen ablam deyip dizine yapabileceğim bir abla figürü. Sanırım sevgilisinden filan çok kıskanırdım onu. Enteresan bir duygu benimki. Ailemden bir kişiye dahi sevgi gösterisinde bulunmam, fiziksel temasla sevgi gösterisi yapmam. hepsini sevmeme ve sevgi görmeme rağmen "annem" Demem anne derim. Babama baba derim. Telefonumda iyelik ekiyle kayıtlı bir aile ferdi yok. Sanırım bir ablam olsa onu ablam olarak kaydederdim. Ablam diye seslenebilir arada şöyle el şakaları yapıp sevgi belirtici öpme vs gibi fiziksel temaslarda bulunabilirdim. Küçükken amcamın benden çok büyük kızlarının elinde büyüdüm. Onları çok severdim Ayşe abla demezdim. Kendi ablammış gibi ablaa diye seslendirdim. Hala öyle. Bi kere eski iş yerimden yaşı benden 3 yaş büyük ve karakteri çok hoşuma giden bir kadını abla bellemiştim. O da beni çok sevip ablişim filan diye hitap ediyordu. Arada işe gelirken ona çikolata filan alırdım arada şekeri düşerdi çünkü. Nasıl mutlu olurdu. Bazıları sen aşık olmuşsun diyebilir hayır aq Cidden ablam gibi sevdim. Geçenlerde evlendi mesela nasıl mutluydu. instagramdan O mutluluğunu görünce içim huzur doldu. Her neyse psikolojiden anlayan arkadaşlara da ayrı bir sorum olacak. bunun psikolojide bir yeri varmı? Ben böyle neden hissediyor olabilirim. Çünkü bence çok garip bir durum.

evet göremediğim sevgidir. çünkü bir ablam yok. ama ben bir ablayım. gerçekten annelikten hiçbir farkı yok ha anne olmuşsunuz ha abla. sadece hitap şekli değişiyor biri anne biri abla. abla olmak çok güzel bir his kardeşimin sıkıntılarını dinlemek, kız arkadaşları hakkında yorum yapmak, bir karar verirken bana danışması. bunlar gerçekten insanı çok mutlu eden olaylar.

kocaman çocuk olmuş ele avuca sığmıyor hala arada gelir yanıma kıvrılıp yatar. o an nasıl mutlu oluyorum anlatamıyorum bile. bir de bunun duygusal kısmı vardır. kaşına gözüne kirpiğine bakarsınız vay be nasıl büyüdü ellerimde kocaman adam olmuş derken bir bakmışsınız gözleriniz dolmuş.

Hiçbir zaman anlayamayacağım ancak çok kutsal olduğunu düşündüğüm bir duygu...

Zaman zaman annenin yerini tutan bir aile bireyinin şefkatli duygusu.
Annelik sorumluluk ister, fedakar olmayı, çocuğa her an göz kulak olmayı, hamilik yapmayı gerektirir. Annenin yerini tutmaya aday ablalık da öyle. Belki anne kadar yoğun uğraşmamaktadır ama, kardeşsiz çocuklara kıyasla ablaların sorumlulukları çok daha fazla olur. Evin ikinci dişi kuşudur ablalar. Sevgileri de, diğer özellikleri gibi annemizinkine çok benzer.