veba'sı ile beni başımı ellerimin arasına alıp düşünmeye iten yazardır.

Görgü kuralıdır, insan fobisi olan asosyallerin kaçındıkları eylemdir.

Rezil bir durumdur, bu insanlar adeta and içmiştirler sanki sizi üzmeye... Öyleleriyle baş etmesi de zordur. En iyisi aldırmamaktır.

ilk fırsatta izleyeceğim filmdir.

daha sonra hesabını veremeyeceği işleri sırf adi zevkler uğruna gerçekleştirmiş rezil insanların içinde bulunduğu lanet bataklıktır. geri dönüşü olmayan yolların ulaştığı hazin sonlar demetidir. her seferinde kendine hayretler edilerlek "nasıl oldu da bunu yapmayı başardım" serzenişleriyle sonlanan eylemdir.

bir değişik versiyonu sevgilisini uyutup başka erkeklerle fingirdeşen kızdır. uzak durulmalıdır. pisliktir. lanettir. boktur.

bir insanın hayatında yaşayabileceği en güzel hislerden biridir.

ceza- med cezir.

düzenli olarak temizlediğim zıkkımdır. şeytanın kulağı var demi.

sabırsızdır.

eski sevgilinin twitter hesabını röntgenlerken yanlışlıkla tweetlerden birini favlamak.

azimli sıçan betonu deler sözündeki sıçanın fare olan sıçan olduğunu öğrenmemdeki gibi beyin yanmasına sebebiyet vermiş genel kültür bilgisidir.

aldın da biliyon heralde çakal dedirten söylemdir.

izlenecek tonla yer varken tutup oraya mı dikkat ettin aq dedirten başlıktır.

güngören devleri,
bahçeli boğaları,
tandoğan çılgınları...

tıpçıdır.

yönetmen: Rodrigo Cortés
başrol oyuncusu: Ryan Reynolds
imdb puanı: 7,0 (8 olabilirdi)
konsept olarak "the exam"a benzettiğim filmdir. izleyenlerin uzun süre aklından çıkmayacaktır.
filmin son 5 dakikasında tutsağın eşi ile yaptığı 1 dakikalık görüşme gözlerimden yaş getirdi. sonrasında telefondan gelen heyecanlı seslerin bir türlü tabutun dışından duyulmadığını fark ettiğimde neredeyse gözlerimden yaşlar boşalacaktı. ayrıca filmi bu kadar beğenmemin sebebi filmin beklenmedik bir sonla hüzünlü bir şekilde bitmiş olmasıdır. ayrıca filmin mutlu sonla bitmemiş olması izleyicinin daha sonraki zamanlarda da filmi düşünmesine sebep oluyor. film izlenip bittikten sonra oyuncuların,yapımcıların isimleri geçerken siz "hayır ya bitmiş olamaz böyle olmamalıydı şu yazıların bitmesini bekleyim mutlaka bir sahne daha vardır" diye düşünürken gerçekten de beklediğiniz sahne gelir: tahtanın üzerine yazılmış 2 kelime : "mark white..." onun devamında telefonun ucundan gelen bir ses "üzgünüm, çok üzgünüm...".
henüz hayattayken" izlenmesi gereken filmlerden birisi kesinlikle.

ateistlere ahirette söylenebileceke en güzel söz "eeee ateyizler gelin bakalım bunu da açıklayın şimdi" olurdu

nabizade nazımın; kadın ruhunu, psikolojisini ve hırsını en dehşetli haliyle ortaya koyduğu eseridir.

başlarda "eee ne bu be hep mektup mektup" dediğim ancak kendimi içim buruk bir halde kitabın son sayfasında bulduğum eserdir. dostoyevskinin o soğuk mevsimleri, o günleri, mekanları okuyucunun zihninde bir fullHd film netliğinde canlandırdığı harikulade eseridir.