felone

Zannımca bir çeşit bilgisayar programı... insanın tercihlerine göre sürekli algoritması değişen birşey. Hani o matrix sisteminde şifrelerin sürekli değişmesi gibi. Statik değil. Tercihlerimize göre farklılaşıyor. Ne kadar değişirse değişsin, programcısı değişen ihtimallerin hepsini biliyor ve ona sürpriz olmuyor. Tabi programcısı duruma göre müdahale edebilme yetkisine her daim sahip. Milyarlarca insanın kaderlerini ayrı ayrı programlayabilmek ve bunların hepsinin bilinmesi ise insan idrakinin ötesinde bir şey.

okumakta olduğum kitapta bir yer var ve kendime yaptığımın farkına varmamı sağladı. aslında o kadar aptal değilim, yine de anlamamışım. anlamamak kolayıma gelmiş.
diyor ki; mutluluk tepenizde dolaşıyordu, ama siz onu çekip aşağı almayı başaramadınız.
olmamışlara tutunup sıkı sıkıya sarılanların öyküsü bu kısacık cümle..
herkesin bi örneği illa ki vardır. bırakamadığı. bırakıldığı. bırakmayacakları ittiği. şans vermek gerek hayata. sadece bir şansla da yetinmemek, ölünceye kadar şans vermek gerek hayata.

Son iki yıla kadar 4 yıl olan (şu anda 5 yıl)öğrenim döneminde bitkiler, anatomi,fizyoloji, patoloji,latince, ilaç yapımı, ilacın insan vücudunda etkisini, zooloji, matematik öğrenen ama ilaçların adını bilmeden mezun olan ve hemen ilaç satmaya başlayan madur kişi. Eczanesinde yasal olarak asmak zorunda olduğu hatta ebatlarına kadar belirlen 30x40 fotografının açıklamasını her sorana uzun cümlelerle yapan biçare meslek sahibi. Nasılsınız diye sorduğu hastanın tüm hastalıklarını anlattığı, onca yıl yaptırdığı tahlillerin klasörünü kolunun altına alıp bir yarım gün tek tek açıkladığı zavallı sağlıkçı. "Yarım doktor sayılırsın" diyenlere "Hayır ben tam bir eczacıyım" demekten bıkmış mesleğini seven bir çaylak yazar.

Freud "insan mutlu olmak ister bu yüzden berbat haldedir" der. Öyle derin felsefe yaparak hayatı sorgulama derdinde değilim ama insanoğlunun işi gerçekten zor. doğumundan ölümüne kadar başarı, inanç, mutluluk ve sağlam psikoloji gerekiyor. hayatta güçsüz olduğun durumlarda kimseye sığınamayacak yapıya sahipsen daha bir hırpalanıyorsun. insan çok uzun süre güçlü görünmek zorunda kalınca çocuklar gibi ağlayabiliyor. Oysa hayata dair çok güzel düşüncelerim vardı benimde. Her insanın kurduğu hayaller gibi. Sabahattin Ali bunu "hayatta hiçbir zaman kafamızdaki kadar harikulade şeyler olmayacağını henüz idrak etmemiştim" diyerek mükemmel izah etmişti kitabında. Tecrübe ile bende öğrenmiş bulunmaktayım. insanlar size bir yere kadar eşlik ediyorlar aslında hayatın büyük bir bölümünde yalnızsınız. Bunun sebebi herkesin sizin aradığınız şeyi ararken yaşamayı unutmasından kaynaklanıyor sanırım. Neyse bir gün geri dönüp bunları tekrar okuduğumda psikolojimin ne olduğunu çok iyi anlayacağım en azından.

acı tecrübeler insanı sağlamlaştırıyor. dostoyevskinin söylediği gibi, "acı çekmek insanın kendine yolculuğudur."