uzun zaman sonra seni görünce yerin derinliği ve göğün enginliği sıfıra indi. her şey boştu. senden koşar adım uzaklaşmak öyle zordu ki. senden daha çok kaçmak için elimden geleni yapıyorum, yapacağım da. bir uzvun kopuşu kadar acı ve geçmeyecek anılar bırakır ayrılıklar. ben tek bir uzvumu değil kendimi paramparça ettim sensiz. bu kadar acıyor içim. kolay olmuyor! seni severken o kadar da uzak kalma çabam kendime bile çocukça geliyor. belki başka hayatta demek dahi yetersiz seninle aynı nefeste yaşamama. bir sen anlayamazsın beni. seninle ilk karşılaştığımızda yıllardır tanıdığımdın. bundan dolayıydı 'uzun zamandır beni bilenler, sen kadar iyi tanımıyor beni' deyişin. malum ortada halim... aşığım sana desem de anlamazsın -daha önce söylediğimde anlamadığın gibi-. senin de durumun belli. umarım çok mutlu olursun bensiz.

Sebebim yoktu seni sevmek için. Aniden çıktın karşıma. Ben ki ayakları yara dolu bir göçebe, bir seyyahtım; geçmişten şimdiye varamayan. Sana uzaktan bakmak, seninle konuşamamak nasıl acı veriyor bilemezsin. Haklılığım var senden kaçmak için. Çünkü başka birisi benden önce sahiplenmiş senin sevgini, sen onu sevmesen ve sahiplenmesen de. O kişiye haksılık yapamam. Gitmekten başka ne kalır ki geriye? Gidişim kolay olmayacak, unutmak da.

duygu yoksunluğundan değil saklanmanın münasip olduğunu düşünen babalar gibi sevmeyi anlatır bu tümce.

abası bir kaba sevmek taşır içinde baba, kibar dokunuşu saklıdır içinde. zihnine nakşeder bir başkasında gördüğü sevgi anlatımını. kendisi de yaşamak, yaşatmak ister günü gelince aynısını. ama hep orda kalır sevgisi babanın. bilemez nasıl çıkaracağını kırmadan, sarılışı ıraklaşır, gözleri buluşamaz gözlerinizde. baba sever fakat belli edemez. gördüğü terbiye, göremediği hislerin yabancılığı vardır uzuvlarında.

giderken yolcusu; eli cebinden bile çıkamaz, sigarasında bir duman olur hoşçakalı. onda sevmek; elle kazanıp emek vermektir, tensel değildir.

baba gibi sevmek; baba kokusuna hasretliktir çocuğun romanında.

hiçliğim ve sessizliğim.

Ne zaman içime biraz fazla baksam , yükseklik korkum depreşir. (murathan mungan)

kaybettiklerimi unutacak kadar güçlü değilim.

itiraf ediyorum;

uzun zamandır okuduğum kitapları, şiirleri; izlediğim filmeleri; izlemeye çalıştığım yerli, yabancı dizileri hep yarım bırakıyorum. hiç birinin sonunu getiremiyorum. bunu bile bugün 4 yıldır izlemek istediğim filmi yarısını değil çeyreğine bile izlemeden kapatmamla anladım.

anne düştüm.

ıslak ve çıplak ayaklarla halıya basmak.