brena

efsaneye göre içine gireni iyileştirdiği söylenen nehirdir.

öyle ki; bu nehir bir adada değil, sevdiğin kadının gözlerindedir.

içine dalınca dünyanın en kuvvetli erkeğisindir, tüm eksiklerin giderilmiş, iyileşmişsindir ve mükemmelsindir.

öyle ki; narcissus suda kendi yüzünü değil, sevdiği kadının göz bebeklerinde kendi yansımasını görmüştür.

biz erkeklerde, bize o gözle bakan kadına değil, o yansımaya kanıp, sonunda kendimize aşık oluruz.

suya kendini bırakıp iyileşmek varken, kendi içimizde kayboluruz...

o gözler gidince geriye sadece eğreti bir ben kalır.

öyle ki; bu da bizim felaketimiz olur.

tıpkı narcissus gibi...